ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਦੀ ਮਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਸ ਅਤੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੰਬਰ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਰਿਤ (ਕੌਸਮਿਕ ਆਰਡਰ) ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਤੂਆਂ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਮਾਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੁਤੂਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪੰਜ-ਸਾਲਾ ਚਕਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਨਿਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਵਿਆ, ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੰਡ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਰਤਵ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਗਨੀ ਸਾਲ ਹੈ, ਸੂਯਾ ਪਰਿਵਤਸਰ (ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਲ) ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਵਤਸਰ (ਸਾਲ) ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜ-ਸਾਲਾ ਚਕਰ ਯੁਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਪਿਤਰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅੰਬਰ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅਮਰ, ਮਿੱਠਾ ਅੰਬਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਮੀਡ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰੀਹੱਤੀ ਸੁਗੰਧਤ ਦੇਵਤੇ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਚੰਦਰਮਾ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਉੱਤੇ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਚੈਨਲ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਇੱਕ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਕਲਾ ਬਚਦੀ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਮੁੜ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੇਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਘਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਭਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਚਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਸਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਡ਼ ਵਾਂਗ। ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਧ-ਮਾਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਅਰਧ-ਮਾਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਹਰ ਸੰਧੀ, ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਿਰਫ ਦੋ ਲਵਾ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਧਾ ਚੰਦਰਮਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਧੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਵਸ਼ਟਾ ਯਜਨਾ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਚੰਦਰਮਾ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੋਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰਨਿਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਅਨੁਮਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਕਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਕਾ ਪੰਦਰਵੀਂ ਰਾਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਮਾਵਸ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਆਰਡਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।