ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕਾਮ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਣ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰਥਕ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਨੀਲਕੰਠ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੂਤ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਂਖ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ 'ਪੁਰੁਸ਼' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਹਨ; ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਸਵ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰੂਪ, ਹਾਲਤ ਜਾਂ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਵਿਅਥਾ ਅਤੇ ਮਦ—all ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਹਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਡਰ, ਲੋਭ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿ ਗੀਤ ਗਾਈ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਧਾ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਖ੍ਯ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਚਮੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਯਜਨੌਪਵੀਤ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪਸ਼ੂ-ਪਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੁਹਾਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਕਰ ਲਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਹੇ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀਓ, ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਮਰੀਚੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਸੰਵਰਤ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।