ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ—ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਉਲਟ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਯੱਗ ਤੇ ਹੋਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉੱਲੂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪੋਤਰੀਆਂ ਵਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਗਲ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਰੋਹ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੀ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜਟਾ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਾਲਾਗਨੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਲਿਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮਕੇਤੁ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੇਰਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤੋ ਗੁਣ—ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਹ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਨਿਰਦੁਖ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਓਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ ਜਦੋਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਧੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਈ ਐਸੇ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸਨ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਰਗ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਾਤਾ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਗੰਗਾ, ਜਲਧਾਰਾ, ਆਧਾਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੰਡਧਾਰੀ, ਹੇ ਕਾਲ, ਹੇ ਪਾਸਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ, ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰਹੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖੀਏ। ਹੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।