ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਅਤਿ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਯੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਸਿਰਫ਼ ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਆਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ’ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਪਰਗਟ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿਤਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਲਿੰਗ ਅਣਕਹਿਆ, ਅਕਲਪਣਯੋਗ ਸੀ—ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਹੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਪਤਾ ਕਰੀਏ।" ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਉੱਤੇ ਤੇ ਕੋਈ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਗਏ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗਿਆ। ਅਖੀਰਕਾਰ, ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਉਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਖੰਡ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਪਰਗਟ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। "ਸਦਾ ਸਿੱਧ ਯੋਗ ਦੇ ਆਦਿਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ, ਵਾਮਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਹਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਦੀ ਅਰਪਣਾ, ਤੇ ਹਰ ਕ੍ਰਿਆ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰਤਾ ਹੋ। ਵੇਦ, ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੋ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੂਪ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਪਰਸ਼, ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਰੂਪ—ਇਹ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੋ। ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਦੱਖਣੀ ਮੁਖ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਉੱਤਰੀ ਮੁਖ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੋਮ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਆਦਿੱਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਵਾਲਖਿਲਯ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਉਮਾ, ਸੀਤਾ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੂ, ਅਤੇ ਗਾਇਤਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਵਜਰ ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰਾ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਦਭੁਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੀਰ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਨੀਲੇ ਕੰਠ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਖ ਰਹੇ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ।