ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਨ ਵਿਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਵਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਘਾਂ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੁਫਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹਾਂ, ਨੰਦੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਇਸ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸਮੇਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਬਲੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਣੀ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ। ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ। ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਭਲਾਈ ਮਿਲੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਰਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੂਰੋਂ, ਮੈਂ ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਯੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।' ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੀ ਜੋਤ ਵੇਖੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੀ ਜੋਤ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੀਦਦੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਚ ਇਕ ਅਪ੍ਰਗਟ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਣਵਰਨਣਯ, ਅਕਲਪਨਯ, ਕਦੇ ਦਿਸੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਦਿਸੇ। ਉਹ ਅਤਿ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।" "ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਪਤਾ ਕਰੀਏ।' ਫਿਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆ ਬੈਠੇ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਹੇ accomplished ਯੋਗ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਆਧਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ; ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।