ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੁੰਦਰੀ ਕਟਿ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਾਹਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦਾਡ਼ ਸੁਨਹਰੀ, ਗਲਾ ਨੀਲਾ, ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੰਦੀ ਵਾਂਗੂ ਬਲਸ਼ালী ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਰਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੀੜਤ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਅਚੰਭੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇੱਥੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਹਿਮਨ ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਦ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਪੁਣ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੁਫਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲਕੜਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਬਲੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਲੋਕ ਰਚੇ।" ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਅਪ੍ਰਕਟ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੂਰੋਂ, ਮੈਂ ਅਤੁਟ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਆ ਗਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਅਤਿ ਅਚੰਭੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਗ ਦੀ ਗੋਲਾਈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਪ੍ਰਕਟ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੇ ਪੱਬਰ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਣਵਰਨਯ, ਅਕਲਪਨਯ, ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।