ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਭਿਆਨਕ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਸਦੀਵੀ, ਅਸਦੀਵੀ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਸਦੀਵੀ-ਅਸਦੀਵੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਜੋ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਰਵਾ, ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਬਹੁ-ਰੂਪ, ਗੰਜੇ, ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਕਵਚਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਤੀਰੰਦਾਜ਼, ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਨਿਯੰਤਰਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੂਖਮ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਯੋਗ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸੱਚਮੁਚ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਖ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰਦੇ।" ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਹੇ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਵਸੁਧਾ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ ਹਨ, ਉਤਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਲਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਵਾਏ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਸੋ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼, ਕੰਵਲ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ—ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਅਹਾ! ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਸੱਚਮੁਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੱਗ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਵਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਯੂ-ਗਤੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਆਖੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਬਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਰ ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਦਮੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੜਕ 'ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਦਾਡ਼ ਪੀਲਾ, ਗਲਾ ਨੀਲਾ, ਅਤੇ ਕੇਸ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੰਦੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੀੜਤ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੰਦੇ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ, ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਵਿਸ਼-ਪਾਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।