ਆਤਮਕ, ਭੌਤਿਕ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰ ਗ੍ਰਸਤ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਐਸਾ ਉਭਰ ਆਇਆ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੰਤਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਸੁਣਣ!" ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ, ਸਵੈ-ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। "ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਖਿਆ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਖਪਰੀਧਾਰੀ, ਵਿਅੰਗ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਧਾਨ, ਉੱਤਮ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਅਨੇਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਹਨ – ਸਦਾ ਅਤੇ ਅਸਦਾ – ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਸ਼ਰਵਾ, ਨੰਦੀ-ਚਿਹਨ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁੰਡਿਤ, ਦੰਡਧਾਰੀ, ਕਵਚਧਾਰੀ, ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਸਾਰਥੀ, ਨਿਯੰਤਰਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅਤਿ ਸੁੱਖਮ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਅਕਲਪਨੀਯ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰਦੇ। ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਕਈ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਤੀਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਉਭਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵੋ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਗੈਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ', ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚਿਪਕ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਕਮਲ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਨੇ ਫਿਰ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ...