ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਨਾਮਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰਿਕੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਆਦਿ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੀਂ ਕਿਰਣ ਅਰਵਾਵਸੁ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਸਾਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਕਸ਼ਤਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਿੱਟੇਪਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਤਾਰਕਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵੀ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਵਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇਪਨ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਠੰਡਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਗੋਲ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਚੰਦ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੈਵ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈ, ਲੌਹਿਤਾ ਲੋਹਿਤਾ ਹੈ। ਬੌਧ ਬੁਧ ਹੈ, ਸਵਰਭਾਨੁ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਮੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਜਲੇ ਸਰੀਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਇੱਥੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਾਣੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਰੱਬੀ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਵੈਤਾਨਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਜਲੇਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਸੁਤਾ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵਾਸੂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਦੇਵ, ਅਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਅਚਾਰਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਹੈ, ਸੰਜਨਾ ਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਤਾਰੇ, ਜੋ ਰਿਕਸ਼ਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੱਖ ਦਾ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਣੀ ਹੋਏ ਚੰਦ, ਤਾਰਾ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਵਸਵਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੰਜ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਘਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਨੌਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਭੌਮ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੈ। ਅੱਠ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਡਾ ਦਾ ਘਰ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲੋਹਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਮਝੇ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਘਣੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਬਣੇ। ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਧੁਰੀ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਦੁੱਗਣੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।