ਸਾਵਣ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਧਾਤਾ, ਭਾਗ, ਪੁਸ਼ਾ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਯਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਘ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਫਾਲਗੁਣ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਾ, ਜੈਠ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਆਢੀ ਵਿੱਚ ਸਵੀਤਾ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ ਪਰਜਨਯਾ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤਵਸ਼ਤ੍ਰੀ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਤਾ ਕੋਲ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਕੋਲ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ। ਸਿਤਰਾ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਤ੍ਰੀ ਵੀ ਅੱਠ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ—ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੰਡੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਠੰਡ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ—all these have their foundation and womb in the Sun. ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਹੈ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਹੈ। ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਕੰਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਵੀ ਨਾਮ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਆਪ ਹੀ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਦੋ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਿ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰਾ, ਉਪਿੰਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ। ਪਲ, ਮੁਹੂਰਤ, ਦਿਨ, ਰਾਤਾਂ, ਪੱਖ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਸੂਰਜ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਾਰ੍ਹ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ—ਹਰ ਥਾਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਗਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ—ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਕ ਹਨ। ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਪੰਨ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹੈ। ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਹ ਕਿਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟਣ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੀਂ ਕਿਰਣ ਅਰਵਾਵਸੁ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਇੰਝ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਥਿਤ ਹਨ।