ਪ੍ਰाचीन ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਲਾਵਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੋੜੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਮੂਲ ਤੱਤ, ਜਿਹੜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਲ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਅਧੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਰਾਤ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਖ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਘਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਧੇਰੀ ਪੱਖ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਧੇ ਮਹੀਨੇ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਹੋਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਉਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਉਹ ਸਵਧਾ ਪੀ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਧੇਰੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਪੀਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਵਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਦੁ ਰੁਤੂਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਹਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀਤੀ ਗਈ ਮਾਤਰਾ, ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਘਟਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਥ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਹੈ। ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਸੋਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਥ ਦਸ ਉੱਤਮ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਸਫੈਦ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਅਟੈਚ ਨਹੀਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਠ ਆਕਾਸ਼ੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ਨੀ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੇ ਆਠ ਘੋੜੇ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਰਾਹੂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਤੂ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਠ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਘੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ੀ ਸੰਸਾਰ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਰੂਪ, ਅਟੱਲ ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।