ਪ੍ਰਾਣੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਵੀਤਾ (ਸੂਰਜ) ਮੁੜ, ਸਦਾ, ਹਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਰੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੈਦਿਕ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਤਿਰਾਸੀ ਸੌ ਗੋਲਕਾਂ 'ਚ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਇੰਝ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉੱਤਮ, ਸੁੰਦਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ, ਚਲਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਘੋੜੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੱਜੇ, ਅਤੇ ਇੰਝ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਧਦੀਆਂ ਅਤੇ ਘਟਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ। ਦਸ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਅਥਕ, ਮਨ-ਤੀਬਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਅਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵਾ ਹਨ; ਯਜੁ, ਚੰਡਾ, ਮਨਸ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵਾਜੀ, ਨਰਾ, ਅਤੇ ਹਯਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਦਸ ਘੋੜੇ ਚੰਦ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਧ-ਮਾਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ, ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਇੱਕ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਗੁਠੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਝ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਕ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਅਸਲੀ ਤੱਤ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਅਰਧ-ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਇਸ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਹਿੱਸੇ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਘਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਮੁੜ ਭਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਰਧ-ਮਾਸ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ ਅਮਾਵਸ (ਨਵਾਂ ਚੰਦ) 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੰਦਰਾਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਥੋੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਹੋਰ ਦਿਨ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਮਾਸ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਉਹ ਸਵਧਾ ਪੀ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਕ ਰਸ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਕਵ੍ਯas ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਮ ਮੌਸਮ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਬਰਹਿਸ਼ਦਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਦਰਾਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀਤਾ ਗਿਆ ਹਿੱਸਾ, ਨਵਾਂ ਚੰਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਵਧਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।