ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਅਨੁਮਲੋਚਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਝੁੰਡ ਹੈ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਜਨਯ, ਪੂਸ਼ਾ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਅਤੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਚੇਨਜਿਤ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਸੇਨੀ ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਮਣੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਭਗਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ, ਇਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਊਰਨਾਯੁ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਸੈਨਾਨੀ ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਮਣੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਹੇ ਅਤੇ ਸਹਸਯ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜਾਮਦਗਨਯ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰਚਸ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਯਜ੍ਞਾਪੇਤਮ ਅਤੇ ਦੂਜੇ, ਵਿਸ਼ਯਾਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪਸ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਵਿਤਾ (ਸੂਰਜ) ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ! ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਗ੍ਰਾਮਣੀ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਭੂਤ ਹਨ, ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਤ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਉਗਣ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ, ਯੋਗਤਾ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋ-ਦੋ ਮਹੀਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗ੍ਰਾਮਣੀਆਂ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯਾਤੁਧਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਦਕਿਸਮਤੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਉੱਥੇ। ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੀਂਹ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ। ਸਾਰੇ ਝੁੰਡ ਚੌਦਾਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਸੂਰਜ, ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਦੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਦਿਨ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਧੁ ਅਤੇ ਕਾਵ੍ਯ ਵੀ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਿਤਾ ਮੁੜ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ, ਹਰੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੈਦਿਕ ਚਲਾਯਨ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਇਕ ਪਾਸੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਤਿਰਾਸੀ ਸੌ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਚੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।