ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ, ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਇਕਠੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਜਨ, ਹਥਿਆਰ, ਘਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਰੂਹਾਂ ਲਈ ਵਿਧੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਵਾਦੀ ਬਿਆਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਨਾ ਉੱਥੇ ਤਪस्या ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਗਰੀਬੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਯਜਨ ਸਭਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੀ। ਉੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਯੋਤਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਕਰਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਵਸੁਦੇਵ—ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੱਠ ਸੁਖਮ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ, ਸੱਤ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਜੋਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਸਭਾ ਕਰਵਾਈ। ਪੰਜ ਕਾਰਜ, ਪ੍ਰਾਣ ਆਦਿ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਧੀ, ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਦੋਹਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ, ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਨਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦੇ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਪੂਰਨ ਪਾਪ-ਮੋਚਨ ਦੀ ਕਥਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਵਰਣ ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਵੈਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼-ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਝੋ ਕਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ-ਸਰਾਹਨਾ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪੰਜ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ, ਛੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਪ੍ਰਕਟ ਕਾਰਣ, ਸਦੀਵੀ, ਜੋ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰੱਖਦਾ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਸਵਾਦ, ਨਾ ਧੁਨੀ, ਨਾ ਸਪਰਸ਼। ਉਹ ਅਪ੍ਰਕਟ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਤ-ਅਸਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਆਮ ਇੰਦਰੀਆਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਗੁਣ ਸੰਤੁਲਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਗੁਣ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਏ, ਮਹਤ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਦੀ ਵਧਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ। ਅਪ੍ਰਕਟ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮਹਤ ਤੱਤ ਖੇਤ-ਗਿਆਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਵੱਡੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ। ਮਨ ਮਹਤ ਤੱਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਗਿਆਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।