ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਸਦੀਆਂ ਸਨ—Sinīvālī, Kuhū, Rākā ਅਤੇ Anumati। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ Nabho ਅਤੇ Nabhasya, Aviṣa ਅਤੇ Ūrja, Saha ਅਤੇ Sahasya ਵੀ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੰਜ ਆਰਤਵ—ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਸਮਾਂ—ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਵਾਂ ਚੰਦ (new moon) ਇਸ ਯੱਗ ਲਈ ਮੌਸਮਾਂ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ Lokāloka ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। Lokāloka ‘ਤੇ, ਅਸਤੀਤਵ ਦੇ ਬਹਾਵ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਖੜੇ ਹਨ—Hiraṇyaromā, Parjanya, Ketumān ਅਤੇ Rājasa। ਇਹੀ ਚਾਰ Lokāloka ਦੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਤਾਇਨਾਤ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ Vaiśvānara ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਖਣੀ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਪ, ਸੀਮਾ-ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮਸ਼ਾਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਰੁਚੀ, ਵਿਰਤੀ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮਿਲਾਪ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਮਸ਼ਾਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਮਸ਼ਾਨ Nāga ਗਲੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ। ਇੱਥੇ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੀਵ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤਲੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਧੁਨੀ-ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਘਟਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪੂਣ ਅਤੇ ਪਾਪ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭ੍ਰੂਣ-ਹਤਿਆ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ—ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਪਰੇ, Dhruva ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ Dharma ਅਤੇ Dhruva, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਮ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਉਨਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਤੀ, ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ—ਇਹ ਸਭ Dhruva ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਯੋਗ, ਵਿਛੋੜੇ, ਗਤੀਆਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਵਿਸ਼ੁ-ਵ੍ਰਤ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ—ਇਹ ਸਭ Dhruva ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। Dhruva, ਜੋ ਕਿ Uttānapāda ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਤਾਰੇ ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਗਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ—all constellations—ਇਕਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। Dhruva ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ—ਸੂਰਜ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਚੱਕਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰੂਵ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਅਤੇ ਚਲਚਲ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।