ਚਾਰ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੰਜ ਵੰਡ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵੰਡ ਸੰਵਤਸਰ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਪਰਿਵਤਸਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜਵੀਂ ਵੰਡ ਨੂੰ ਵਤਸਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਤੀਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤਾਲੀ ਸੂਰਜੀ ਸਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕਠੇ ਇਕਸਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੂਰਜੀ ਸਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਮਾਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਰਵਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਰਾਹ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵਰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵੀ ਵਰਣਨਯੋਗ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ, ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਚੋਟੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪਰਵਤ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਵਤ ਪਤਝੜ ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਪੰਦਰਾਂ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਸੰਧਿ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸੰਧਿ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਮੂੰਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਕੁਹੂ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਅਨੁਮਤੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਨਾਂ ਹਨ। ਨਭੋ ਅਤੇ ਨਭਸਯ, ਅਵਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਊਰਜਾ, ਸਹਾ ਅਤੇ ਸਹੱਸਯ—ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਹਨ ਆਰਤਵ, ਪੰਜ ਸਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਮ ਲਈ, ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋਤੀ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਤਿਤਵ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਭਰੇ ਹਨ—ਹਿਰਣਯਰੋਮਾ, ਪਰਜਨਯ, ਕੇਤੁਮਾਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸਾ। ਇਹ ਚਾਰੋ ਲੋਕਪਾਲ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਖਣੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਪ, ਸੀਮਾ ਦੇ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਰੁਝਾਨ, ਵੈਰ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਕਾਮ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇੱਕ ਅਗਨੀਸ਼ਾਲਾ ਨਾਗ ਮਾਰਗ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ। ਉਥੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।