ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੰਦੇਹਾ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਮੰਦੇਹਾ ਦੈਤਿਆਂ ਬਹੁਤ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਓੰਕਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਲਾਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਨ ਦੀਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਬਤਾਈ। ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਤੀਹ ਕਲਾ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਨ ਵਧਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੰਗਵ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਪਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸੰਧੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਫਿਰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦੋ ਪੱਖਾਂ ਦਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ। ਨਿਮੇਸ਼ਾ, ਵਿਦਯੁਤ ਅਤੇ ਕਾਠਾ ਪੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮਾਤਰਾ ਸਤ ਅਤੇ ਇੱਕ, ਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤੱਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਯੁਤ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਸੌ ਹਨ, ਪਰ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚਾਰ ਸੌ ਦੋ ਵਿਦਯੁਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਜ ਵੰਡਾਂ ਚਾਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਸੰਵਤਸਰ, ਦੂਜਾ ਪਰਿਵਤਸਰ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਵਤਸਰ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਸੌ ਤੇਤੀ ਸੂਰਜ ਉਗਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਹਨ। ਇਕ ਸਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੂਰਜੀ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਮਾਪਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਲਈ ਹਨ। ਇਸ ਮਾਪ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਛਤ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਚੋਟੀ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਸਰਦੀਆਂ ਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਪਹਾੜ ਮਧਯਮ ਰਸਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀਆਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਸ ਤੇ ਪੰਜ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਨਾਲ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਮਾਪ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸੰਧੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸੰਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।