ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਮਤਲ ਤੇ ਕਦੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉਚਾਈ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਤਾਰੇ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵੀ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੀਮਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ। ਲੋਕਾਲੋਕ ਇਸ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲੋਕ ਸਵੇਰ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੁਸਟ ਜੀਵ ਸ਼ਾਪਤ ਹਨ। ਮੰਦੇਹਾ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਦੈਤ ਹਨ, ਜੋ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਸਟ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗਾਏਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਓਮਕਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮਿਲ ਕੇ। ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਕਲਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਮੁਹੂਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ ਕਾਲ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਪਹਿਲੀ ਚੰਦਰੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਸੰਗਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਅਫਟਰਨੂਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਫਟਰਨੂਨ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਂਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸਮੇਂ ਦਿਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਫਿਰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦੋ ਪੱਖਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਿਮੇਸ਼ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਦ੍ਯੁਤ, ਅਤੇ ਕਾਸ਼ਟਾਂ, ਪੰਦਰਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਤ੍ਰਾਵਾਂ ਸਤ ਤੇ ਇੱਕ, ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤੀਹ ਹਨ। ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅੱਠ ਸੌ ਹਨ। ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੇ ਦੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਵੰਡ, ਜੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਸੰਵਤਸਰ, ਦੂਜਾ ਪਰਿਵਤਸਰ। ਪੰਜਵਾਂ ਵਤਸਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਾਂ ਯੁਗਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਸੌ ਤੇ ਤੀਹ ਸੂਰਜ ਉਗਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲ ਵੀ ਹਨ। ਇਕਸਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜੀ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ ਮਾਪਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿਤਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਰਾਹ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ-ਤਾਰੇ ਦੀ ਗਤੀ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਵਿਧੀਵਤ ਵਰਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।