ਗੰਗਾ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯਜਨ ਵੇਦਿਕ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਅਣਮਾਪ ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ ਵੇਦਿਕ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੋਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਜਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰਾਂ, ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ, ਅਤੇ ਮਰੀਚੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਤਕਾਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ, ਹੋਰ ਕਈ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਭਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰੀ। ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਥੇ ਕੋਈ ਤਪਸਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਯਜਨ ਸਭਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਜੋ ਮੁਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੱਠ ਸੁਖਸ਼ਮ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਡਾਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਤਣੇ ਸਨ, ਅਜਰ ਤੇ ਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਰਥੀਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਸਭਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਾਂਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਦੁਹਰੀ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਸੀ। ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਸਤਿਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰੀ ਜਾਓ। ਉਸ ਹੀਰਣਯਗਭ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜੋ ਪੰਜ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ, ਛੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਲਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਣ, ਜੋ ਅਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।