ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਵਿਅਪਕ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਅੰਤਰਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਰ-ਇੱਕ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤਰਾਲ, ਲਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ, ਬਾਹਰੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵੀ, ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵੀ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਤਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੀ ਯੋਜਨ ਹੋਰ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਦਾ ਵਿਅਾਸ ਤਿਰਛਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਭਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਆਪਣੇ ਸੀਮੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਸ਼ਤ੍ਰਿਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰਾਂ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਚਲਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੌਲੀ ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਰਾਂ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਗੋਲਾ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰਾ ਵੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਵੀ ਓਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਲਣ ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਲਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਹੌਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਰਾਸਤੇ 'ਤੇ ਕਦੇ ਸਮਾਨ, ਕਦੇ ਅਸਮਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਸਤਯਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਰਪ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਸਤੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਪਿੱਛੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸਿਤਾਰੇ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ—all ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੀਮਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ। ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਦਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵ ਸ਼ਾਪਤ ਹਨ। ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਮੰਦੇਹਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਹਨ, ਜੋ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਓਮਕਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੱਤ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਵਲਾਖਿਲਯਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਤੀਹ ਕਲਾ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਅਤੇ ਘਾਟ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿਨ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਪਹਿਲੀ ਚੰਦਰਕਲਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਗਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।