ਜੋ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਜੀਏ ਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ—ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸatah ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਚੌੜਾਈ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਯੋਜਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਿੰਨਾਂਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ। ਯੋਜਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਦੀ ਮਾਪ ਹੋਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਘੇਰੇ ਦੀ ਮਾਪ ਇਥੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਵੰਡ ਉਸ ਦੇ ਗੋਲ ਘੇਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਮਹਾਦੀਪ ਉੱਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹੀ ਹੈ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡੇ ਦੇ ਖੋਲ ਦੀ ਮਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭੂਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ ਅਤੇ ਤੀਜਾ—ਸਵਰਗ—ਇਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਤ ਲੋਕ ਛਤਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਹ ਤੀਬਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨਾਲ ਆਧਾਰਤ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਆਦਿ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਦਿ ਤੱਤ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਮਨਸਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਹਰ ਵੱਲ ਮਨਸਾ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਜਲਚਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸੁਖਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਸੋਮ ਲਈ ਵੀ ਵਿਭਾਵਰੀ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਿਭਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਗਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਦੂਰ ਉੱਤਰੀ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸੋਮਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਸੂਰਜ ਦੁਪਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਸੂਰਜ ਚਲਦਾ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਵਾਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਡੁੱਬਣ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਦੀਪਾਂ, ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਅਕਤ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।