ਵੇਦ, ਘੱਟ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯਜਨਾ-ਸਮਾਰੋਹ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਹ ਯਜਨਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਵਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਉੱਥੇ, ਇਡਾ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਖੇਤਰ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਰੋਹਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਰੁੰਦਤੀ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਜਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਇਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ। ਨੈਮਿਸ਼ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੈਮਿਸ਼ੀਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਲਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਬਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਯਜਨ-ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਣਅੰਦਾਜ਼ਾ ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਨੈਮਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ-ਵੇਦਿਕਾ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਨਾਨ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲ, ਅਤੇ ਮਰੀਚੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਜਨਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੀ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੁਭ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਵਿਵਾਦੀ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਨਾ ਉੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਈ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ-ਸਭਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਖਿੜੀ ਰਹੀ। ਉੱਥੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਠੋਮ ਯਜਨਾਂ ਕਰਵਾਏ।