ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਵੈ-ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ। ਉਹੀ ਵਿਣੂ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਛੇ ਰਸਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਠੋਸ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਚਮਕਦਾਰ ਦੋਹਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ; ਗੈਰ-ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰੇ ਹੈ। ਗੈਰ-ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਭੂਰਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ ਅਤੇ ਮਹਰਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਹੱਦ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਮ ਸਰਹੱਦ ਹੈ। ਚੰਨ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡਾ ਦੀ ਰੂਪ ਇੰਝ ਹੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਅੱਡ, ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਇਹ ਕਾਰਣ ਦੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਰੂਪ ਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਯੋਜਨ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡੇ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਣਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਉਸ ਦੀ ਘਣਤਾ ਅਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ, ਉਪਰ ਅਤੇ ਅੱਡ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਘਣੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਵ੍ਯਕਤ ਦੁਆਰਾ ਸਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਅਨੰਤ, ਸਵੈ-ਸੰਕਲਪਿਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੱਦ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਸੀਮ ਹੈ। ਇ en deva ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਹੱਦ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਸੱਤ ਪਰਤ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੀ ਹਨ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਰਾਅ-ਪਤਾਵਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿਧ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਦਾ ਮਾਨਸਿਕ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੰਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਦਮਨਾਭ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸਹਾਰਾ ਅਤੇ ਸਹਾਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਦੁਆਰਾ, ਬਦਲਾਅ ਉਸ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਸਪਰ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਹਾਲਤਾਂ ਅਵਿਭਾਜਿਤ ਸਨ; ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੋਰ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੰਚੇ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੁਆਰਾ, ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ, ਉਸ ਅਨੰਤ ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੀਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਸਿਧ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਤਮ ਸੱਚਾਈ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।