ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਆ-ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਾਲ੍ਯਵਤ਼ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਪੂਰਵਾ ਗੰਡਿਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂਰਨਮਾਸ ਦੀ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਉੱਥੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਜਾਂ ਓਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੰਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਨਿਆਗਰੋਧ (ਬਰਗਦ) ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਹੋਰ ਸਾਲ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੈ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਲਕੂਚਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੇਵੇਂ ਰਸ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਵਤ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੋਟੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੱਧਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਮਹਕ, ਰੰਗ ਤੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਦ ਉੱਥੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੇਵੇਂ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਦੁੱਧ ਵਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਿੱਟੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਥਲੇ ਲੋਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਊਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੋਗ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਲੋਕ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰਵੋਚਤੱਤਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਫਿਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਪਿਤਾ ਬਣੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਇਹ ਮੱਧ ਖੇਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਭਾਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਾਮ ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਭਾਰਤ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਨਿਯਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਖੇਤਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਗ-ਦੀਪ, ਸੌਮ੍ਯ, ਗਾਂਧਰਵ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣ ਹੈ। ਇਹ ਟਾਪੂ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਤੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ ਇਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇਸਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਕਿਰਾਤ ਹਨ, ਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਯਵਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਉਪਾਸਨਾ, ਯੁੱਧ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਹਰ ਵਰਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।