ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਾਵෘਧ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਵਰਣਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਣਿਰਤਨ ਵਲੋਂ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਰ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ—ਅਤੁਲ ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੁ—ਦੇ ਦੈਵੀ ਕਾਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਆਏ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਦੈਵੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਨਰਸਿੰਘ ਆਦਿ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕ, ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮਹਾਤੀਜ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਯਦੁ ਦੇ ਛੋਟੇ ਪੋਤਰੇ ਤੁਰਵਸੁ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਬ੍ਰਰਸ਼ਾ ਦੀ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਹਰਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਖੁਯਾਤ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲਯਾਗਨੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਾਪ-ਜੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਹੋਂਦਾ ਹੈ। ਉਚੇ-ਨਿਚੇ ਗਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਵੀ ਜਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਕਰਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਕਠਿਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੂਪ ਉਥੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਲਯ ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸੌਦਾਸ ਦੇ ਅਸਥੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਦਾ ਜਨਮ ਪਿਤਰ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਹੋਇਆ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵੈਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਚਤੁਰਭਾਗੀ ਵੇਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਚੇਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਸੁਨਾਭ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੱਤ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ—ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਠ ਸੁਣੋਗੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਗਾ, ਗਰਭ, ਯਵਾਹਾਰ ਅਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ੇਯਾ—ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨੈਮਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।