ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਸ਼ਪਾਇਨੀ ਨੇ ਸੁਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਅੰਤਰਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਸ਼ਪਾਇਨੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਤੀ ਸੀ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਮਹਾਦੇਵ) ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੱਖ ਦੇ ਵਲੋਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਹੀ ਰਹੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਧੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨਿਸ਼ਠ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮੀ ਹਨ।" ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਸਤਯ, ਅੰਗੀਰਸ, ਪੁਲਹ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਦੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਹੈ, ਤਿਆਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਵੈਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬੋਲੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ, ਮੈਂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਸੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਦੱਖ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾਂਭਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾਂਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇਣਗੇ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਤਿਕਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਵ ਉਪਜਣਗੇ ਜੋ ਜਠਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰ ਉਹਨਾਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਜਦੋਂ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਖਿਨ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਵਿਜ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋਗੇ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਦੋਗੇ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੰਖ ਹੈ, ਨੇ ਦੱਖ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਭੂ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਇਥੇ, ਪੂਰਨ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਮੇਨਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਭਵ ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।