ତତସ୍ତାନି ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ଭୂମିତ୍ଵମୁପଯାନ୍ତି ଚ
ତାପରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଲୟ ହୋଇ, ପୁଣି ପୃଥିବୀର ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ତଦ୍ଭସ୍ମସାଚ୍ଚକ୍ରେ ସର୍ଵାତ୍ମା ପାଵକସ୍ତୁ ସଃ
ସେଇ ପାବକ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଛାର କରିଦେଲେ।
ପିବତ୍ଯପଃ ସମିଦ୍ଧୋ ଽଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵୀମାଶ୍ରିତୋ ଜ୍ଵଲନ୍
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସିଥିବା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ଶୋଷିନେଉଛି।
ଲୋକାନ୍ସଂହରତେ ଦୀପ୍ତୋ ଘୋରଃ ସଂଵର୍ତ୍ତକୋ ଽନଲଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର, ତୀବ୍ର ସଂହାରକ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରେ।
ନିର୍ଦହ୍ଯାନ୍ତେ ତୁ ପାତାଲଂ ଵାଯୁଲୋକମଥାଦହତ୍
ସେଇ ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଦହିଦେଇ, ପାତାଳକୁ ଏବଂ ପରେ ବାୟୁ ଲୋକକୁ ଦହିଦେଉଛି।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନି ଚ
ହଜାର, ଦଶହଜାର ଓ କୋଟି କୋଟି ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଗନ୍ଧର୍ଵାଂଶ୍ଚ ପିଶାଚାଂଶ୍ଚ ସମହୋରଗରାକ୍ଷସାନ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମହାନ ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ,
ଭୂର୍ଲୋକଂ ଚ ଭୁଵର୍ଲ୍ଲୋକଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଚ ମହସ୍ତଥା
ଭୂର୍ଲୋକ, ଭୁବର୍ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମହଲୋକ,
ଵ୍ଯାପ୍ତେଷୁ ତେଷୁ ଲୋକେଷୁ ତିର୍ଯଗୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଥାଗ୍ନିନା
ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ତଳ, ଉପରେ ଓ ଚାରିପାଖରେ ଅଗ୍ନିରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ,
ଅଯୋଗୁଡନିଭଂ ସର୍ଵଂ ତଦା ହ୍ଯେଵଂ ପ୍ରକାଶତେ
ତେବେ ସମସ୍ତ କିଛି ଲୋହା ପିଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତଦା ଘୋରା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସଂଵର୍ତକା ଘନାଃ
ତାପରେ ଆକାଶରେ ଭୟଙ୍କର ସଂହାରକ ମେଘମାନେ ଉଠିଆସନ୍ତି।
କେଚିଦ୍ଵୈଡୂର୍ଯସଂକାଶା ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲନିଭାଃ ପରେ
କେତେକ ମେଘ ବୈଡୂର୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ପରି ନୀଳାବର୍ଣ୍ଣ।
ଧୂମ୍ରଵର୍ଣା ଘନାଃ କେଚିତ୍କେଚିତ୍ପୀତାଃପଯୋଧରାଃ
କିଛି ମେଘ ଧୂଆଁ ରଙ୍ଗର, କିଛି ହଳଦିଆ ଓ କିଛି ମେଘ ବର୍ଷା ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ମନଶିଲାଭାସ୍ତ୍ଵପରେ କପୋତାଭାସ୍ତଥାଂବୁଦାଃ
ଅନ୍ୟ କିଛି ମେଘ ମନଶିଳା ରଙ୍ଗର, ଆଉ କିଛି ମେଘ ପରାବ ରଙ୍ଗର ଓ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଚାଷପତ୍ରନିଭାଃ କେଚିଦୁତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଘନା ଦିଵି
କିଛି ମେଘ ଆକାଶରେ ଉଠିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ବକ ପାଖ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
କେଚିତ୍ପର୍ଵତସଂକାଶାଃ କେଚିତ୍ସ୍ଥଲନିଭା ଘନାଃ
କିଛି ମେଘ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ମେଘ ଜମି ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ବହୁରୂପା ଘୋରରୂପା ଘୋରସ୍ଵରନିନାଦିନଃ
ମେଘମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆକାର ନେଉଛନ୍ତି, କିଛି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଆଉ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ସ୍ୱରରେ ଗୁଞ୍ଜନ କରନ୍ତି।
ତତସ୍ତେ ଜଲଦା ଘୋରରାଵିଣୋ ଭାସ୍କରାତ୍ମକାଃ
ତାପରେ ସେଇ ମେଘମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ତତସ୍ତେ ଜଲଦା ଵର୍ଷଂ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ଚ ମହୌଘଵତ୍
ତାପରେ ସେଇ ମେଘମାନେ ବଡ଼ ବନ୍ୟା ଭଳି ବର୍ଷା ଝରାନ୍ତି।
ପ୍ରଵୃଷ୍ଟୈଶ୍ଚ ତଥାତ୍ଯର୍ଥଂ ଵାରିଣା ପୂର୍ଯତେ ଜଗତ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ବର୍ଷା ଭଲ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପାଣିରେ ପୂରିଯାଏ।
ନଷ୍ଟେ ଚାଗ୍ନୌ ଵର୍ଷଗତେ ପଯୋଦାଃ ପାଵକୋଦ୍ଭଵାଃ
ଅଗ୍ନି ନଶ୍ଟ ହେଲାପରେ ଓ ବର୍ଷା ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମେଘମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଧାରାଭିଃ ପୂରଯନ୍ତୀମଂ ଚୋଦ୍ଯମାନାଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ପାଣିର ଧାରାରେ ପୂରିଦେଉଛନ୍ତି।
ସାଦ୍ରିଦ୍ଵୀପାନ୍ତରଂ ପୀତଂ ଜଲମନ୍ନେଷୁ ତିଷ୍ଠତି
ପାହାଡ଼ ଓ ଦ୍ୱୀପ ମଧ୍ୟରେ ହଳଦିଆ ପାଣି ରହିଯାଏ।
ସଂଵେଷ୍ଟଯତି ଘୋରାତ୍ମା ଦିଵି ଵାଯୁଃ ସମତତଃ
ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱଭାବର ବାତାସ ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ସମଭାବରେ ଘେରି ଦେଉଛି।
ପୂର୍ମେ ଯୁଗସହସ୍ରେ ଵୈ ନିଃଶେଷଃ କଲ୍ପ ଉଚ୍ଯତେ
ହଜାର ଯୁଗ ମିଶି ଯେଉଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ହୁଏ, ତାହାକୁ କଳ୍ପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଥ ଭୂମିର୍ଜଲଂ ଖଂ ଚ ଵାଯୁଶ୍ଚୈକାର୍ମଵେ ତଦା
ତାପରେ ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଆକାଶ ଓ ବାତାସ ସମସ୍ତେ ଏକ ବଡ଼ ସାଗର ଭଳି ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପାର୍ଥିଵାସ୍ତ୍ଵଥ ସାମୁଦ୍ରା ଆପୋ ଦୈଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର, ସାଗରର ଓ ଦେବତାଙ୍କର ପାଣି ଏକାଠି ହୋଇଯାଏ।
ଆଗତାଗତିକେ ଚୈଵ ତଦା ତତ୍ସଲିଲଂ ସ୍ମୃତମ୍
ସେ ସମୟରେ, ସେହି ପାଣିକୁ ଆସୁଥିବା ଓ ଯାଉଥିବା ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଆଭାତି ଯସ୍ମାତ୍ତଦ୍ଭାଭିର୍ଭାଶବ୍ଦୋ ଵ୍ଯାପ୍ତିଦୀପ୍ତିଷୁ
ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ଆଭା ଆଛି, ତାହା ପ୍ରଭା ଓ ବ୍ୟାପ୍ତିକୁ 'ଭା' ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ବୁଝାଯାଏ।
ନାନାତ୍ଵେ ଚୈଵ ଶୀଘ୍ରେ ଚ ଧାତୁର୍ଵୈ ଅର ଉଚ୍ଯତେ
ବିଭିନ୍ନତା ଓ ତ୍ୱରିତତାରେ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ 'ଅର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।