ପ୍ରତିସର୍ଗେ ତୁ ଭୂତାନାଂ ପ୍ରାକୃତଃ କରଣକ୍ଷଯଃ
ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି ହେବାବେଳେ, ସ୍ବାଭାବିକ ଶକ୍ତିମାନେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ତତଃ ସଂହୃତ୍ଯ ତାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵାଂସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵାସିନଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତିନି ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଦେବମାନେକୁ ଆପଣ ଭିତରେ ଆଣିନେଇଛନ୍ତି।
ସୁଷୁପ୍ସୁର୍ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାଃ ସଂହରତେ ତଦା
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା ଶୋଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଆପଣ ଭିତରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ତତ୍ରାତ୍ମସ୍ଥାଃ ପ୍ରଜାଃ କର୍ତୁଂ ପ୍ରପେଦେ ସ ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରଜାପତି ଆପଣ ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରଜାମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ତଯା ଯାନ୍ଯଲ୍ପସାରାଣି ସତ୍ତ୍ଵାନି ଵୃଥିଵୀତଲେ
ତାହା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଥିବା ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିର ପ୍ରାଣୀମାନେ—
ସପ୍ତରଶ୍ମିରଥୋ ଭୂତ୍ଵା ଉଦତ୍ତିଷ୍ଠଦ୍ଵିଭାଵସୁଃ
ସପ୍ତ ରଶିର ରଥ ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତା ଉପରକୁ ଉଠିଲେ।
ହରୀତାରଶ୍ମଯସ୍ତସ୍ଯଦୀପ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ସପ୍ତତିଃ
ତାଙ୍କର ସତରିଟି ହରିତ ରଶି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛି।
ଭୌମଂ କାଷ୍ଠେନ୍ଧନଂ ତେଜୋ ଭୃଶମଦ୍ଭିସ୍ତୁ ଦୀପ୍ଯତେ
ପୃଥିବୀର କାଠ ଇନ୍ଧନକୁ, ଜଳର ତେଜସ୍ୱୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଜଳାଯାଏ।
ନାଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ତପତେ ସୂର୍ଯ୍ଯୋ ନାଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ପରିଷିଚ୍ଯତେ
ବର୍ଷା ନ ହେଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ ଦେଇଥାଏ, ବର୍ଷା ନ ହେଲେ ସେ ଭିଜିଯାଏ।
ତସ୍ମାଦପଃ ପିବନ୍ଯୋ ଵୈ ଦୀପ୍ଯତେ ରଵିରଂବରେ
ଏହିପରି, ଜଳ ପିଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି।
ତେନାହାରେଣ ସଂଦୀପ୍ତାଃ ସୂର୍ଯାଃ ସପ୍ତ ଭଵନ୍ତ୍ଯୁତ
ସେଇ ପୋଷଣ ଦ୍ୱାରା, ସପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଲୋକମିମଂ ସର୍ଵଂ ଦହନ୍ତି ଶିଖିନସ୍ତଦା
ତାପରେ, ଏହି ଚାରିପ୍ରକାର ଜଗତକୁ ଅଗ୍ନିମୟ ଦେବମାନେ ପୁରାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦୀପ୍ଯନ୍ତେ ଭାସ୍କରାଃ ସପ୍ତ ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନିପ୍ରତାପିନଃ
ଯୁଗ ଶେଷର ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତିରେ, ସପ୍ତ ଭାସ୍କର ତେଜରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି।
ସ୍ଵଂ ସମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନିର୍ଦହନ୍ତୋ ଵସୁଂଧରାମ୍
ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହି, ପୃଥିବୀକୁ ତାପି ଦେଉଛନ୍ତି।
ସାଦ୍ରିନଦ୍ଯର୍ଣଵା ପୃଥ୍ଵୀ ନିସ୍ନେହା ସମପଦ୍ଯତ
ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ସାଗର ସହିତ ପୃଥିବୀରୁ ସମସ୍ତ ଆର୍ଦ୍ରତା ହରାଇଗଲା।
ଅଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ତିର୍ଯକ୍ ଚ ସଂରୂଦ୍ଧା ସୂର୍ଯରଶ୍ମିଭିଃ
ତଳେ, ଉପରେ ଓ ଚାରିପାଖରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସବୁଠି ଆଡ଼କୁ ହୋଇଗଲା।
ଏକତ୍ଵମୁପଯାତାନାମେକଜ୍ଵାଲା ଭଵତ୍ଯୁତ
ଯେଉଁମାନେ ଏକତାରେ ଲିନ ହେଲେ, ସେଠାରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଚତୁର୍ଲୋକମିଦଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଦହତ୍ଯାଶୁ ତେଜସା
ସେଇ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଚାରିଟି ଲୋକକୁ ତୁରନ୍ତ ଦହିଦେଉଛି।
ନିର୍ଵୃକ୍ଷା ନିସ୍ତୃଣା ଭୂମିଃ କୂର୍ମପୃଷ୍ଠସମା ଭଵେତ୍
ପୃଥିବୀ ଗଛ ଓ ଘାସ ବିନା, କୁର୍ମର ପିଠି ପରି ସମତଳ ହେଇଯାଏ।
ସର୍ଵମେଵ ତଦର୍ଚିର୍ଭିଃ ପୂର୍ଣଂ ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯତେ ଘନଃ
ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗଢ଼ ଅଗ୍ନିପିଣ୍ଡ ପରି ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳିଉଠେ।
ତତସ୍ତାନି ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ଭୂମିତ୍ଵମୁପଯାନ୍ତି ଚ
ତାପରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଲୟ ହୋଇ, ପୁଣି ପୃଥିବୀର ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ତଦ୍ଭସ୍ମସାଚ୍ଚକ୍ରେ ସର୍ଵାତ୍ମା ପାଵକସ୍ତୁ ସଃ
ସେଇ ପାବକ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଛାର କରିଦେଲେ।
ପିବତ୍ଯପଃ ସମିଦ୍ଧୋ ଽଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵୀମାଶ୍ରିତୋ ଜ୍ଵଲନ୍
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସିଥିବା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ଶୋଷିନେଉଛି।
ଲୋକାନ୍ସଂହରତେ ଦୀପ୍ତୋ ଘୋରଃ ସଂଵର୍ତ୍ତକୋ ଽନଲଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର, ତୀବ୍ର ସଂହାରକ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରେ।
ନିର୍ଦହ୍ଯାନ୍ତେ ତୁ ପାତାଲଂ ଵାଯୁଲୋକମଥାଦହତ୍
ସେଇ ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଦହିଦେଇ, ପାତାଳକୁ ଏବଂ ପରେ ବାୟୁ ଲୋକକୁ ଦହିଦେଉଛି।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନି ଚ
ହଜାର, ଦଶହଜାର ଓ କୋଟି କୋଟି ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଗନ୍ଧର୍ଵାଂଶ୍ଚ ପିଶାଚାଂଶ୍ଚ ସମହୋରଗରାକ୍ଷସାନ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମହାନ ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ,
ଭୂର୍ଲୋକଂ ଚ ଭୁଵର୍ଲ୍ଲୋକଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଚ ମହସ୍ତଥା
ଭୂର୍ଲୋକ, ଭୁବର୍ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମହଲୋକ,
ଵ୍ଯାପ୍ତେଷୁ ତେଷୁ ଲୋକେଷୁ ତିର୍ଯଗୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଥାଗ୍ନିନା
ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ତଳ, ଉପରେ ଓ ଚାରିପାଖରେ ଅଗ୍ନିରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ,
ଅଯୋଗୁଡନିଭଂ ସର୍ଵଂ ତଦା ହ୍ଯେଵଂ ପ୍ରକାଶତେ
ତେବେ ସମସ୍ତ କିଛି ଲୋହା ପିଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଏ।