ସୁତ୍ରାମାଣଃ ପ୍ରଯାଜ୍ଯାସ୍ତୁ ଆଜ୍ଯାଶା ଯେ ତୁ ସାଂପ୍ରତମ୍
'ସୁତ୍ରାମାଣ' ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ପ୍ରଧାନ ହବି ଗ୍ରାହକ; 'ଆଜ୍ୟାଶା' ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନରେ।
ଉପଯାଜ୍ଯାଃ ସୁଧର୍ମାଣ ଇତି ଦେଵାଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତାଃ
'ସୁଧର୍ମାଣ' ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଉପ-ହବି ଗ୍ରାହକ; ଏଭଳି ଦେବମାନେ ପରିଚିତ।
ପୁଲହାତ୍ମଜପୁତ୍ରାସ୍ତେ ଵିଜ୍ଞେଯାସ୍ତୁ ରୁଚେଃ ସୁତାଃ
ଏମାନେ ପୁଲହଙ୍କର ପୁଅ ଓ ରୁଚିଙ୍କର ପୁଅ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ।
ପୌଲହସ୍ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶୀ ଛ ଭାର୍ଗଵଶ୍ଚ ନିରୁପ୍ସୁକଃ
ପୌଲହ ତତ୍ତ୍ୱ ଦର୍ଶୀ ଓ ଭାର୍ଗବ ନିଷ୍ପକ୍ଷ।
ସୁତପାଶ୍ଚୈଵ ଵାସିଷ୍ଠଃ ସପ୍ତୈତେ ତୁ ତ୍ରଯୋଦଶ
ସୁତପା ଓ ବାଶିଷ୍ଠ, ଏହି ସପ୍ତ ମିଶି ତ୍ରୟୋଦଶ।
ଅନେକଃ କ୍ଷତ୍ରଵିଦ୍ଧଶ୍ଚ ସୁରସୋ ନିର୍ଭଯୋ ଦଶ
ଅନେକ, କ୍ଷତ୍ରବିଦ୍ଧ, ସୁରସା, ନିର୍ଭୟ—ଏହି ଦଶଜଣ।
ଚତୁର୍ଦଶେ ତୁ ପର୍ଯାଯେ ଭୌତ୍ଯସ୍ଯାପ୍ଯନ୍ତରେ ମନୋଃ
ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ, ଭୌତି ମନୁଙ୍କ ଅନ୍ତରାଳରେ ମଧ୍ୟ।
ଚାକ୍ଷୁଷାଶ୍ଚ ପଵିତ୍ରାଶ୍ଚ କନିଷ୍ଠା ଭ୍ରାଜିତାସ୍ତଥା
ଚାକ୍ଷୁଷ, ପବିତ୍ର, କନିଷ୍ଠ ଓ ଭ୍ରାଜିତ।
ନିଷାଦାଦ୍ଯାଃ ସ୍ଵରାଃ ସପ୍ତ ସପ୍ତ ତାନ୍ଵିଦ୍ଧି ଚାକ୍ଷୁଷାନ୍
ନିଷାଦ ଆଦି ସାତଟି ସ୍ୱର, ଏହି ସାତଟି ସ୍ୱର ଚାକ୍ଷୁଷ ଯୁଗର ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ ବୋଲି ଜାଣ।
ସପ୍ତ ଲୋକାଃ ପଵିତ୍ରାସ୍ତେ ଭ୍ରାଜିତାଃ ସପ୍ତସିଂଧଵଃ
ସାତଟି ଲୋକ ପବିତ୍ର ଏବଂ ସାତଟି ନଦୀ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ସର୍ଵେ ମନ୍ଵନ୍ତରେଦ୍ରାଶ୍ଚ ଵିଜ୍ଞେଯାସ୍ତୁଲ୍ଯଲକ୍ଷଣାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ତାରାଗୁଡ଼ିକର ଲକ୍ଷଣ ସମାନ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଯାନି ସତ୍ତ୍ଵାନି ଗତିମନ୍ତି ଧ୍ରୁଵାଣି ଚ
ତିନିଟି ଲୋକରେ ଯେତେ ସତ୍ତ୍ୱ ଅଛନ୍ତି, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ସେମାନେ ସବୁ ଅଛନ୍ତି।
ଭୂତାପଵାଦିନୋ ହୃଷ୍ଟା ମଧ୍ଯସ୍ଥା ଭୂତଵାଦିନଃ
ଯେମାନେ ଭୂତର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଖୁସି; ଯେମାନେ ଭୂତର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ମାନନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ।
ଅଗ୍ନୀଧ୍ରଃ କାଶ୍ଯପଶ୍ଚୈଵ ପୌଲସ୍ତ୍ଯୋ ମାଗଧଶ୍ଚ ଯଃ
ଅଗ୍ନୀଧ୍ର, କାଶ୍ୟପ, ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ମାଗଧ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।
ଶୁକ୍ରଶ୍ଚୈଵ ତୁ ଵାସିଷ୍ଠଃ ପୌଲହୋ ମୁକ୍ତ ଏଵ ଚ
ଶୁକ୍ର, ବାସିଷ୍ଠ, ପୌଲହ ଏବଂ ମୁକ୍ତ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ।
ଉରୁର୍ଗୁରୁଶ୍ଚ ଗଂଭୀରୋ ବୁଦ୍ଧଃ ଶୁଦ୍ଧଃ ଶୁଚିଃ କୃତୀ
ଉରୁର, ଗୁରୁ, ଗମ୍ଭୀର, ବୁଦ୍ଧ, ଶୁଦ୍ଧ, ଶୁଚି ଏବଂ କୃତୀ।
ସାଵର୍ଣା ମନଵୋ ହ୍ଯେତେ ଚତ୍ଵାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତାଃ
ଏହି ଚାରିଜଣ ସାବର୍ଣ୍ଣ ମନୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ।
ଭୌତ୍ଯସ୍ଯୈଵାଧିପତ୍ଯେ ତୁ ତୂର୍ଣଂ କଲ୍ପସ୍ତୁ ପୂର୍ଯତେ
ଭୂତମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, କଳ୍ପ ଶୀଘ୍ର ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ନିଃଶେଷେଷୁ ତୁ ସର୍ଵେଷୁ ତଦା ମନ୍ଵନ୍ତରେଷ୍ଵିହ
ତାପରେ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସବୁକିଛି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ସପ୍ତୈତେ ଭାର୍ଗଵା ଦେଵା ଅନ୍ତେ ମନ୍ଵନ୍ତରେ ତଦା
ଏହି ସାତଜଣ ଭାର୍ଗବ ଦେବ, ମନ୍ବନ୍ତରର ଶେଷରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ପିତୃଭିର୍ମନୁଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ କ୍ଷୀଣେ ମନ୍ଵନ୍ତରେ ତଦା
ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ହେଲେ, ପିତୃମାନେ ଏବଂ ମନୁମାନେ ସହିତ।
ତତଃ ସ୍ଥାନା ନି ଶୁଭ୍ରାଣି ସ୍ଥାନିନାଂ ତାନି ଵୈ ତଦା
ତାପରେ, ସେ ସମୟରେ ନିର୍ମଳ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥିତିଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଯାଏ।
ତତସ୍ତେଷୁ ଵ୍ଯତୀତେଷୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯେଶ୍ଵରେଷ୍ଵିହ
ତାପରେ, ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକର ଶାସକମାନେ ଅତୀତ ହେଲେ।
ଅଜିତାଦ୍ଯା ଗଣା ଯତ୍ର ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଏଠାରେ ଅଜିତ ଆଦି ଚୌଦ୍ଦଟି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦଳ ଅଛନ୍ତି।
ସଶରୀରାଶ୍ଚ ଶ୍ରୂଯନ୍ତେ ଜନଲୋକେ ସହାନୁଗାଃ
ସେମାନେ ଦେହ ସହିତ ତାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀମାନେ ସହିତ ଜନଲୋକରେ ବସିବାକୁ ଶୁଣାଯାଏ।
ଭୂତାଦିଷ୍ଵଵଶିଷ୍ଟେଷୁ ସ୍ଥାଵରାଂ ତେଷୁ ତେଷୁ ଵୈ
ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥାନ୍ତି।
ଦେଵେଷୁ ଚ ଗତେଷ୍ଵୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ସାଯୁଜ୍ଯଂ କଲ୍ପଵାସିନାମ୍
ଦେବମାନେ ଉପରକୁ ଯିବାବେଳେ, ଯେଉଁମାନେ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକତା ପାଆନ୍ତି।
ସଂସ୍ଥାପଯତି ଵୈ ସର୍ଗମହର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ଯୁଗର ଶେଷରେ ବଡ଼ ବିନାଶ ଦେଖି, ସେ ପୁଣି ସୃଷ୍ଟିକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ରାତ୍ରିଂ ଯୁଗସହସ୍ରାନ୍ତାଂ ତେ ଽହୋରାତ୍ରଵିଦୋ ଜନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ରାତିକୁ ହଜାର ଯୁଗର ଶେଷ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତ୍ରିଵିଧିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାମିତ୍ଯେଷ ପ୍ରତିସଂଚରଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଏହି ତିନି ପ୍ରକାରର ବିନାଶ ହେଉଛି ପ୍ରତିସଂଚାର।