ସଂତାନାର୍ଥଂ ମହାଭାଗ ଭାର୍ଯାଯାଂ ମମ ମାନଦ
ହେ ମହାଭାଗ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ମୋ ଜନାଣୀଙ୍କୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁତେନର୍ଷିସ୍ତଥାସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍ହିତମ୍
ଏପରି ଉପସ୍ଥାପନା କଲେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ 'ତଥାସ୍ତୁ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଓ ଭଲ କଥା କହିଲେ।
ଅନ୍ଧଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ସା ଦେଵୀ ଜଗାମ ହ
ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ଦେଖି, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଇଲେ ନାହିଁ।
କକ୍ଷୀଵଚ୍ଚକ୍ଷୁଷୌ ତସ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରଯୋନ୍ଯାମୃଷିର୍ଵଶୀ
ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରେ, ଋଷି ବଶୀ କକ୍ଷୀବାନ୍ ଓ ଚକ୍ଷୁଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କକ୍ଷୀଵଚ୍ଚକ୍ଷୁଷୌ ତୌ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜା ବଲିସ୍ତଦା
ତାପରେ ବଳି ରାଜା କକ୍ଷୀବାନ୍ ଓ ଚକ୍ଷୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସିଦ୍ଧୌ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଧର୍ମାଣୌ ବୁଦ୍ଧୌ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମାଵପି
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ଆଚରଣରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ନେତ୍ଯୁଵାଚ ତତସ୍ତଂ ତୁ ମମୈତାଵିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ସେ 'ନା' ବୋଲି କହି, ପୁଣି କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇଜଣେ ମୋର'।
ଅନ୍ଧଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ମାଂ ମତ୍ଵା ସୁଦେଷ୍ଣା ମହିଷୀ ତଵ
ମୁଁ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବୋଲି ଭାବି, ସୁଦେଷ୍ଣା ତୁମ ରାଣୀ,
ତତଃ ପ୍ରସାଦଯାମାସ ପୁନସ୍ତମୃଷିସତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ସେ ପୁଣି ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚୈନାମଲଙ୍କୃତ୍ଯ ଋଷଯେ ପ୍ରତ୍ଯପାଦଯତ୍
ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି ଋଷିଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା।
ଦଧ୍ନା ଲଵଣମିଶ୍ରେଣ ସ୍ଵଭ୍ଯକ୍ତଂ ନଗ୍ନକଂ ତଥା
ଦହି ଓ ଲୁଣ ମିଶାଇ, ଦେହକୁ ମାଲି ଏବଂ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ,
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଦେଵି ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ମନସେପ୍ସିତାନ୍
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମନେ ଚାହିଁଥିବା ପୁଅମାନେ ପାଇବ।
ଅପାନଂ ଚ ସମାସାଦ୍ଯ ଜୁଗୁପ୍ସଂତୀ ହ୍ଯଵର୍ଜଯତ୍
ଅପାନ ସଂଯୋଗ ହେବା ପରେ, ସେ ଘୃଣା ଅନୁଭବ କରି, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ଵିନାପାନଂ କୁମାରଂ ତ୍ଵଂ ଜନଯିଷ୍ଯସି ପୂର୍ଵଜମ୍
ଅପାନ ବିନା, ତୁମେ ପୂର୍ବଜ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବ, ହେ କୁମାର।
ନାର୍ହସି ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗ ପୁତ୍ରଂ ଦାତୁଂ ମମେଦୃଶମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏପରି ପୁଅ ମୋତେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦେଵୀଦୃଶଂ ଚ ତେ ପୌତ୍ରମହଂ ଦାସ୍ଯାମି ସୁପ୍ରତେ
ହେ ସୁପ୍ରତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବୀ ସମାନ ଏକ ପଉତ୍ର ଦେବି।
ତାଂ ସ ଦୀର୍ଘତମାଶ୍ଚୈଵ କୁକ୍ଷୌ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦୀର୍ଘତମାସ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ଛୁଇଁ, କହିଲେ।
ତେନ ତେ ପୂରିତୋ ଗର୍ଭଃ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମିଵୋଦଧିଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଗର୍ଭ ଏମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ସମୁଦ୍ର।
ତେଜସ୍ଵିନଃ ପରାକ୍ରାନ୍ତା ଯଜ୍ଵାନୋ ଧାର୍ମିକାସ୍ତଥା
ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରବଳ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ।
ଵଙ୍ଗସ୍ତସ୍ମାତ୍କଲିଙ୍ଗସ୍ତୁ ପୁଣ୍ଡ୍ରଃ ସୁହ୍ମସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ବଙ୍ଗ, କଳିଂଗ, ପୁଣ୍ଡ୍ର ଏବଂ ସୁହ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେତେ ଦୀର୍ଘତମସା ବଲେର୍ଦତ୍ତାଃ ସୁତାଃ ପୁରା
ଏଭଳି, ଦୀର୍ଘତମାସ ପୂର୍ବରୁ ବଳିଙ୍କୁ ଏହି ପୁଅମାନେ ଦେଇଥିଲେ।
ଅପତ୍ଯମସ୍ଯ ଦାରେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ମାଭୂନ୍ମହାତ୍ମନଃ
ମହାତ୍ମାଙ୍କର ନିଜ ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ସନ୍ତାନ ହେଉନଥିଲେ।
ସୁରଭିର୍ଦୀର୍ଘତ ମସମଥ ପ୍ରୀତୋ ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ସୁରଭି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘତମାସଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାନନ୍ଯଯାସ୍ମାସୁ ମୁନେ ପ୍ରୀତାସ୍ମି ତେନ ତେ
ତୁମର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ମୁନି, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି।
ବାର୍ହସ୍ପତ୍ଯଂ ଚ ଯତ୍ତେ ଽନ୍ଯତ୍ପାପଂ ସଂତିଷ୍ଠତେ ତନୌ
ବୃହସ୍ପତି ସଂପ୍ରଦାୟର ତୁମ ଶରୀରରେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ପାପ ଅଛି—
ଆଘ୍ରାତମାତ୍ରୋ ଽସା ପଶ୍ଯତ୍ସଦ୍ଯସ୍ତମସି ନାଶିତେ
ସେହିପାପ କେବଳ ଘ୍ରାଣ କରିଲେ, ସତ୍ୟସତ୍ କ୍ଷଣରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଗଵା ହୃତତମାଃ ସୋ ଽଥ ଗୌତମଃ ସମପଦ୍ଯତ
ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେବା ପରେ, ସେ ଗୌତମ ହେଲେ।
ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ହି ପିତ୍ରାଥ ଚଚାର ଵିପୁଲଂ ତପଃ
ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵିଧୂଯ ସାନୁଜୋ ଦୋଷାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ
ଭାଇ ସହିତ ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ।
ସୁପୁତ୍ରେଣ ତ୍ଵଯା ତାତ କୃତାର୍ଥଶ୍ଚ ଯଶସ୍ଵିନା
ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମର କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହେଲା।