ଵିଚେଷ୍ଟମାନାଂ ରୁଦତୀଂ ଦୈଵାତ୍ସଂମୂଢଚେତନଃ
ସେ ଘୁରୁଥିଲେ ଓ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଗୋଧର୍ମ ଵୈ ବଲଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ନୁଷାଂ ସ ହ୍ଯଭ୍ଯମନ୍ଯତ
ସେ ଗୋଧର୍ମକୁ ଶକ୍ତି ଭାବେ ନେଇ, ନିଜ ସ୍ନୁଷାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯମର୍ଥଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ମହାତ୍ମା ତ୍ଵଵମତ୍ଯ ତମ୍
ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣା ଜାଣି, ସେ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ।
ଗମ୍ଯାଗମ୍ଯଂ ନ ଜାନୀଷେ ଗୋଧର୍ମାତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ସ୍ରୁଷାମ୍
'ତୁମେ କଣ ଯିବାଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଯିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଜାଣନାହୁଁ; ଗୋଧର୍ମରୁ ସ୍ନୁଷା ଚାହିଁଛ।'
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମନ୍ଧୋ ଵୃଦ୍ଧଶ୍ଚ ଭର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଦୁରନୁଷ୍ଠିତଃ
ତୁମେ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ହେବା ସହିତ, ତୁମକୁ ରଖିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଓ ତୁମ ଚରିତ୍ର ଠିକ୍ ନୁହେଁ ବୋଲି,
କର୍ମଣ୍ଯସ୍ମିଂସ୍ତତଃ କ୍ରୂରେ ତସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିରଜାଯତ
ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ତାଙ୍କର ମନରେ କଠୋର ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
କୋଷ୍ଟେ ସମୁଦ୍ରେ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ ଗଙ୍ଗାଂଭସି ସମୁତ୍ସୃଜତ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଘରେ ରଖି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଛାଡ଼ି ଦେଲା।
ତଂ ସସ୍ତ୍ରୀକୋ ବଲିର୍ନାମ ରାଜା ଧର୍ମାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଜନାଣୀଙ୍କୁ ବଳି ନାମକ ଏକ ରାଜା, ଯିଏ ଧର୍ମ ଓ ଧନର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ, ନେଇଥିଲେ।
ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ବଲିର୍ଵୈରୋଚନସ୍ତଦା
ତାପରେ ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବଳି ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପ୍ରୀତଃ ସ ଵୈ ଵରେଣାଥ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵୈ ବଲିମ୍
ସେ ଖୁସି ହୋଇ ବଳିଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚୟନ କରିବାକୁ କହିଲେ।
ସଂତାନାର୍ଥଂ ମହାଭାଗ ଭାର୍ଯାଯାଂ ମମ ମାନଦ
ହେ ମହାଭାଗ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ମୋ ଜନାଣୀଙ୍କୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁତେନର୍ଷିସ୍ତଥାସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍ହିତମ୍
ଏପରି ଉପସ୍ଥାପନା କଲେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ 'ତଥାସ୍ତୁ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଓ ଭଲ କଥା କହିଲେ।
ଅନ୍ଧଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ସା ଦେଵୀ ଜଗାମ ହ
ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ଦେଖି, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଇଲେ ନାହିଁ।
କକ୍ଷୀଵଚ୍ଚକ୍ଷୁଷୌ ତସ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରଯୋନ୍ଯାମୃଷିର୍ଵଶୀ
ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରେ, ଋଷି ବଶୀ କକ୍ଷୀବାନ୍ ଓ ଚକ୍ଷୁଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କକ୍ଷୀଵଚ୍ଚକ୍ଷୁଷୌ ତୌ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜା ବଲିସ୍ତଦା
ତାପରେ ବଳି ରାଜା କକ୍ଷୀବାନ୍ ଓ ଚକ୍ଷୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସିଦ୍ଧୌ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଧର୍ମାଣୌ ବୁଦ୍ଧୌ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମାଵପି
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ଆଚରଣରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ନେତ୍ଯୁଵାଚ ତତସ୍ତଂ ତୁ ମମୈତାଵିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ସେ 'ନା' ବୋଲି କହି, ପୁଣି କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇଜଣେ ମୋର'।
ଅନ୍ଧଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ମାଂ ମତ୍ଵା ସୁଦେଷ୍ଣା ମହିଷୀ ତଵ
ମୁଁ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବୋଲି ଭାବି, ସୁଦେଷ୍ଣା ତୁମ ରାଣୀ,
ତତଃ ପ୍ରସାଦଯାମାସ ପୁନସ୍ତମୃଷିସତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ସେ ପୁଣି ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚୈନାମଲଙ୍କୃତ୍ଯ ଋଷଯେ ପ୍ରତ୍ଯପାଦଯତ୍
ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି ଋଷିଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା।
ଦଧ୍ନା ଲଵଣମିଶ୍ରେଣ ସ୍ଵଭ୍ଯକ୍ତଂ ନଗ୍ନକଂ ତଥା
ଦହି ଓ ଲୁଣ ମିଶାଇ, ଦେହକୁ ମାଲି ଏବଂ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ,
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଦେଵି ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ମନସେପ୍ସିତାନ୍
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମନେ ଚାହିଁଥିବା ପୁଅମାନେ ପାଇବ।
ଅପାନଂ ଚ ସମାସାଦ୍ଯ ଜୁଗୁପ୍ସଂତୀ ହ୍ଯଵର୍ଜଯତ୍
ଅପାନ ସଂଯୋଗ ହେବା ପରେ, ସେ ଘୃଣା ଅନୁଭବ କରି, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ଵିନାପାନଂ କୁମାରଂ ତ୍ଵଂ ଜନଯିଷ୍ଯସି ପୂର୍ଵଜମ୍
ଅପାନ ବିନା, ତୁମେ ପୂର୍ବଜ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବ, ହେ କୁମାର।
ନାର୍ହସି ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗ ପୁତ୍ରଂ ଦାତୁଂ ମମେଦୃଶମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏପରି ପୁଅ ମୋତେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦେଵୀଦୃଶଂ ଚ ତେ ପୌତ୍ରମହଂ ଦାସ୍ଯାମି ସୁପ୍ରତେ
ହେ ସୁପ୍ରତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବୀ ସମାନ ଏକ ପଉତ୍ର ଦେବି।
ତାଂ ସ ଦୀର୍ଘତମାଶ୍ଚୈଵ କୁକ୍ଷୌ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦୀର୍ଘତମାସ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ଛୁଇଁ, କହିଲେ।
ତେନ ତେ ପୂରିତୋ ଗର୍ଭଃ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମିଵୋଦଧିଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଗର୍ଭ ଏମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ସମୁଦ୍ର।
ତେଜସ୍ଵିନଃ ପରାକ୍ରାନ୍ତା ଯଜ୍ଵାନୋ ଧାର୍ମିକାସ୍ତଥା
ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରବଳ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ।
ଵଙ୍ଗସ୍ତସ୍ମାତ୍କଲିଙ୍ଗସ୍ତୁ ପୁଣ୍ଡ୍ରଃ ସୁହ୍ମସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ବଙ୍ଗ, କଳିଂଗ, ପୁଣ୍ଡ୍ର ଏବଂ ସୁହ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।