ଵାଲେଯା ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚୈଵ ତସ୍ଯ ଵଂଶକରାଃ ପ୍ରଭୋଃ
ବାଲେୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ବଂଶର ଆରମ୍ଭକାରୀ ହେଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ମହାଯୋଗିତ୍ଵମାଯୁଶ୍ଚ କଲ୍ପସ୍ଯ ପରିମାଣକମ୍
ସେ ବଡ଼ ଯୋଗଶକ୍ତି ଓ ଏକ କଳ୍ପ ସମାନ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦର୍ଶନଂ ଚୈଵ ପ୍ରାଧାନ୍ଯଂ ପ୍ରସଵେ ତଥା
ସେ ତିନି ଲୋକର ଦର୍ଶନ ଓ ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରଧାନତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ପାଇଲେ।
ଚତୁରୋ ନିଯତାନ୍ଵର୍ଣାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଵୈ ସ୍ଥାପଯିତେତି ଵୈ
ତୁମେ ଚାରିଟି ନିଶ୍ଚିତ ବର୍ଣ୍ଣକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
କାଲେନ ମହତା ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ୍ଵଂ ଚ ସ୍ଥାନମୁପାଗତଃ
ବଡ଼ ସମୟ ପରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ପୁଣ୍ଡ୍ରାଃ କଲିଙ୍ଗଶ୍ଚ ତଥା ତେଷାଂ ଵଂଶଂ ନିବୋଧତ
ଏବେ ପୁଣ୍ଡ୍ର ଓ କଳିଙ୍ଗମାନେଙ୍କର ବଂଶ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ସଂଭୂତା ଦୀର୍ଘତମସଃ ସୁଦେଷ୍ଣାଯାଂ ମହୌଜସଃ
ସେମାନେ ଦୀର୍ଘତମସ, ଯିଏ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ସୁଦେଷ୍ଣା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଋଷିଣା ଦୀର୍ଘତମସା ହ୍ଯେତତ୍ପ୍ରବ୍ରୂହି ପୃଚ୍ଛତାମ୍
ଏହି କଥା ଦୀର୍ଘତମସ ଋଷି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଶ୍ନକରୁଥିବା।
ଭାର୍ଯା ଵୈ ମମତା ନାମ ବଭୂଵାସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ବଡ଼ ଆତ୍ମାର ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ମମତା।
ବୃହସ୍ପତିର୍ବୃହତ୍ତେଜା ମମତାଂ ସୋ ଽଭ୍ଯପଦ୍ଯତ
ବୃହସ୍ପତି, ଯିଏ ବଡ଼ ତେଜସ୍ୱୀ, ସେ ମମତାଙ୍କୁ ନିକଟ କଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଵତ୍ନ୍ଯସ୍ମି ତେ ଭ୍ରାତୁର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଭାମିନୀ
ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଅଧିକ ବୟସ୍କ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଅଜସ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚାଭ୍ଯସ୍ଯ ଷଡଙ୍ଗଂ ଵେଦମୁଦ୍ଗିରନ୍
ସେ ଅନନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଛଅ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ବେଦ ଉଚ୍ଚାରିଥିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ନେଵ ଯଥାକାଲେ ଯଥା ଵା ମନ୍ଯସେ ଵିଭୋ
ଏହି ସମୟରେ, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
କାମାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାପି ନାତ୍ମାନଂ ସୋ ଽଭ୍ଯଧାରଯତ୍
ଯଦିଓ ସେ ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଥିଲେ, କାମନାରେ ଅଧିନ ହୋଇ, ନିଜକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଉତ୍ସୃଜନ୍ତଂ ତଦା ରେତୋ ଗର୍ଭସ୍ଥଃ ସୋ ଽସ୍ଯ ଭାଷତ
ସେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିଲେ, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅମୋଘରେତାସ୍ତ୍ଵଂ ଵାପି ପୂର୍ଵଂ ଚାହମିହାଗତଃ
ତୁମେ ଯଦିଓ ଅମୋଘ ବୀର୍ୟ ଥିବା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଉଶିଜସ୍ଯ ସୁତଂ ଭ୍ରାତୁର୍ଗର୍ଭସ୍ଥଂ ଭଗଵାନୃଷିଃ
ଉଶିଜଙ୍କର ଭାଇଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ସନ୍ତାନ ଭାବେ, ଭଗବତୀ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ମାମେଵମୁକ୍ତଵାନ୍ମୋହାତ୍ତମୋ ଦୀର୍ଘଂ ଗ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯସି
ସେ ମୋତେ ଭ୍ରମରେ କହିଥିଲେ, 'ତୁମେ କବରରେ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାର ଦେଖିବ।'
ଅଥୌଶିଜୋ ବୃହତ୍କୀର୍ତିର୍ବୃହସ୍ପତିରିବୌଜସା
ତାପରେ, ଉଶିଜ ମହାନ ଖ୍ୟାତି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବୃହସ୍ପତି ହେଲେ।
ଗୋଧର୍ମଂ ସୌରଭେଯାତ୍ତୁ ଵୃଷଭାଚ୍ଛତଵାନ୍ପ୍ରଭୋଃ
ସେ ସୌରଭେୟ ବୃଷଭଙ୍କୁ ଠାରୁ ଗୋଧର୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତସ୍ମିନ୍ହି ତତ୍ର ଵସତି ଯଦୃଚ୍ଛାଭ୍ଯାଗତୋ ଵୃଷଃ
ସେଠାରେ, ସେଠି ବସିଥିବାବେଳେ, ଏକ ବୃଷ ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ ଆସି ରହିଗଲା।
ଜଗ୍ରାହ ତଂ ଦୀର୍ଘ ତମା ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତଂ ତୁ ଶୃଙ୍ଗଯୋଃ
ସେ ବୃଷର ଶିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଝଲମଲ କରୁଥିବା ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଧରିଲେ।
ତତୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ ଵୃଷସ୍ତଂ ଵୈ ସୁଂଚ ମାଂ ବଲିନାଂ ଵର
ତାପରେ ବୃଷ ତାଙ୍କୁ କହିଲା, 'ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଛାଡ଼।'
ତ୍ର୍ଯଂବକଂ ଵହତା ଦେଵଂ ଯତୋ ଜାତୋ ଽସ୍ମି ଭୂତଲେ
'ମୁଁ ତ୍ରୟମ୍ବକ ଦେବଙ୍କୁ ବୋହିବାରୁ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।'
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ରଵୀଦେନଂ ଜୀଵଂସ୍ତ୍ଵଂ ମେ କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସି
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଜୀବିତ, ମୋଠାରୁ କେଉଁଠି ଯିବୁ?'
ତତସ୍ତଂ ଦୀର୍ଘତମସଂ ସ ଵୃଷଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ବୃଷ ସେଇ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା।
ଭକ୍ଷ୍ଯାଭକ୍ଷ୍ଯଂ ନ ଜାନୀମଃ ପେଯାପେଯଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
'ଆମେ କଣ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ, କିମ୍ବା ପିଇବାଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପିଇବାଯୋଗ୍ୟ ଅଟେ, ଏହି ସବୁ ଜାଣିନାହୁଁ।'
ନ ପାପ୍ମାନୋ ଵଯଂ ଵିପ୍ର ଧର୍ମୋ ହ୍ଯେଷ ଗଵାଂ ଶ୍ରୁତଃ
'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ପାପୀ ନୁହେଁ; ଏହା ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କର ଧର୍ମ, ଯେପରି ଶୁଣିଛୁ।'
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାନୁଶ୍ରଵିକଯା ଗୋସୁତଂ ଵୈ ପ୍ରସାଦଯନ୍
ଭକ୍ତି ଓ ପାରମ୍ପରିକ ରୀତିରେ, ସେ ଗୋସୁତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ମନସୈଵ ତଦା ଦଧ୍ରେ ତଦ୍ଵିଧସ୍ତତ୍ପରାଯଣଃ
ତାପରେ, ମନରେ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଧାରଣ କରି, ସେ ତାହାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହେଲେ।