ସଂପ୍ରମୂଢାଃ ସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାପଦ୍ଯନ୍ତ ନ କିଞ୍ଚନ
ସମସ୍ତେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ, କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆଚାର୍ଯୋ ଯୋ ହ୍ଯଯଂ କାଵ୍ଯୋ ଦେଵାଯାର୍ଯୋ ଽଯମଙ୍ଗିରାଃ
ଏହି କାବ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଏହି ଆଙ୍ଗିରସ ଦେବମାନେଙ୍କ ଗୁରୁ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ତାଵୁଭୌ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚୈନାମଂ ଭ୍ରାତୋ ଽଯମଙ୍ଗିରାଃ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ଏହା ମୋ ଭାଇ ଅଙ୍ଗିରା।'
ସଂମୋହଯତି ରୂପେଣ ମାମକେନୈଷ ଵୋ ଽସୁରାଃ
ଏହିଜଣ ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପରେ ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରୁଛନ୍ତି; ଏହିଯେ ତୁମମାନେ, ଅସୁରମାନେ, ଠକାଯାଉଛ।
ଅଯଂ ନୋ ଦଶଵର୍ଷାଣି ସତତଂ ଶାସ୍ତି ଵୈ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଆମ ଉପରେ ଲଗାତାର ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି।
ତତସ୍ତେଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ମଣ୍ଡିଯାଇ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଊଚୁସ୍ତମସୁରାଃ ସର୍ଵେ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସଂରକ୍ତଲୋଚନାଃ
ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ହୋଇ, ଏପରି କହିଲେ:
ଭାର୍ଗଵୋ ଽଗିରସୋ ଵାଯଂ ଭଵତ୍ଵେଷୈଵ ନୋ ଗୁରୁଃ
'ଭାର୍ଗବ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗିରା, ଏହିଯେ ଆମ ପାଇଁ ଗୁରୁ ହେଉନ୍ତୁ।'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାପଦ୍ଯନ୍ତ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଚୁକୋପ ଭାର୍ଗଵସ୍ତେ ଷାମଵଲେପେନ ଵୈ ତଦା
ତାପରେ ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଣଷ୍ଟସଂଜ୍ଞା ଵୈ ପରାଭଵମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ତୁମେ ସଚେତନତା ହରାଇ ପରାଜୟ ଅନୁଭବିବ।
ଶପ୍ତାଂସ୍ତାନସୁରାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାଵ୍ଯେନ ତୁ ବୃହସ୍ପତିଃ
କାବ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସୁରମାନେ ଶାପିତ ହେଲେ ବୋଲି ବୃହସ୍ପତି ଜାଣିଲେ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଵାସୁରାଂସ୍ତଦା ବ୍ରଷ୍ଟାନ୍କୃତାର୍ଥୋଂଽତର୍ଦ୍ଧିମାଗମତ୍
ଅସୁରମାନେ ପତିତ ହେଲେ ବୋଲି ବୁଝି, ସେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଶ୍ରୀ ଫେରାଇଲେ।
ଅହୋ ଧିଗ୍ଵଞ୍ଚିତାଃ ସ୍ନେହାତ୍ପରସ୍ପରମଥାବ୍ରୁଵନ୍
ହାୟ! ଅଫସୋସ! ସ୍ନେହରେ ଠକାଯାଇ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ କହିଲେ।
ଦଗ୍ଧାଶ୍ଚୈଵୋପଧାଯୋଗାତ୍ସ୍ଵେସ୍ଵେ କାର୍ଯେ ତୁ ମାଯଯା
ଉପାୟ ଓ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଠକାଯାଇ, ସେମାନେ ଜଳିଗଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦମଗ୍ରତଃ କୃତ୍ଵା କାଵ୍ଯସ୍ଯାନୁଗମଂ ପୁନଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସେମାନେ ପୁଣି କାବ୍ୟଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ପୁନର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଵ୍ଯୋ ଯାଜ୍ଯାନୁଵାଚ ହ
ସେମାନେ ପୁଣି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, କାବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନୋଁକୁ କହିଲେ।
ତତସ୍ତେନାଵଲେପେନ ଗତା ଯୂଯଂ ପରାଭଵମ୍
ତେଣୁ ଏହି ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପରାଜୟ ଅନୁଭବିଛ।
ସ୍ଵାନ୍ଯାଜ୍ଯାନ୍ଭଜମାନାଂଶ୍ଚ ଭକ୍ତାଂଶ୍ଚୈଵ ଵିଶେଷତଃ
ଯେମାନେ ନିଜ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଓ ବିଶେଷ କରି ଯେମାନେ ଭକ୍ତ, ...
ଭକ୍ତାନର୍ହସି ନସ୍ତ୍ରାତୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୀର୍ଘେଣ ଚକ୍ଷୁଷା
ତୁମେ ଆମ ଭକ୍ତମାନେ କିଏ ବୋଲି ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚିହ୍ନି, ସେମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅପଧ୍ଯାତାସ୍ତ୍ଵଯା ହ୍ଯଦ୍ଯ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମୋରସାତଲମ୍
ଆଜି ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଦୁଷ୍ଟ ବୋଲି ଭାବିଛ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏବେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।
ଏଵଂ ଶୁକ୍ରୋ ଽନୁନୀତଃ ସଂସ୍ତତଃ କୋପଂ ନ୍ଯଵର୍ତ୍ତଯତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଶୁକ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଶମିତ ହେଲା।
ଅଵଶ୍ଯଂଭାଵୀହ୍ଯର୍ଥୋ ଽଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୋ ମଯି ଜାଗ୍ରତି
ଏହି ଘଟଣା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବାକୁ ଥିଲା, ଏବଂ ମୋ ଜାଗ୍ରତ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବିଲ।
ସଂଜ୍ଞା ପ୍ରନଷ୍ଟା ଯା ଚେଯଂ କାମଂ ତାଂ ପ୍ରତିଲପ୍ସ୍ଯଥ
ଯେ ସଚେତନତା ହରାଇଯାଇଥିଲା, ତୁମେ ଚାହିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ତାହାକୁ ପୁଣି ପାଇପାରିବ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ଭୁକ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୂର୍ଜ୍ଜିତମ୍
ମୋ ଦୟାରେ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଶକ୍ତି ଉପଭୋଗ କରିପାରିଛ।
ତାଵନ୍ତମେଵ କାଲଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମା ରାଜ୍ଯମଭାଷତ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ ଏହି ରାଜ୍ୟ କେବଳ ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ।
ଲୋକାନାମୀଶ୍ଵରୋ ଭାଵୀ ପୌତ୍ରସ୍ତଵ ପୁନର୍ବଲିଃ
ଭବିଷ୍ୟତରେ, ତୁମର ପଉତା ବଳି ପୁଣିଥରେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାୟକ ହେବ।
ତଥାହୃତେଷୁ ଲୋକେଷୁ ନ ଶୋକୋ ନ କିଲାଭଵତ୍
ଏପରି ଭାବେ ଲୋକମାନେ ହରାଇଯିବା ପରେ, କୌଣସି ଦୁଃଖ ହେଲା ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦଜେନ ପ୍ରୀତେନ ଦତ୍ତଂ ସାଵର୍ଣିକେ ଽନ୍ତରେ
ତେଣୁ, ଖୁସି ଥିବା ଅଜନ୍ମା ଦେବତା ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନ୍ବନ୍ତର ପାଇଁ ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ଦାନ କଲେ।