ସ୍ନେହେନ ଚୈଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଵରଵର୍ଣିନି
ସ୍ନେହରେ, ଶୁଭ ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲି, ଚମକୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ।
ତଂ ତେ ସଂପୂରଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ଆଜି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଯଦିଓ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ।
ଚିକୀର୍ଷିତଂ ମେ ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ହି ଵେତ୍ଥ ଯଥାତଥମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ମନର ଇଚ୍ଛା କ'ଣ, ସେଥିରେ ତୁମେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଅବଗତ।
ମାହେନ୍ଦ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ଵରାରୋହେ ମଦ୍ଧିତାର୍ଥମିହାଗତା
ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଣୀ, ମୋର ଭଲ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛ।
ଅଦୃଶ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତୈସ୍ତୁ ସଂପ୍ରଯୋଗମିହେଚ୍ଛସି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରହି, ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ଇମଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ କାମଂ ତ୍ଵଂ ମତ୍ତୋ ଵୈ ଵଲ୍ଗୁଭାଷିଣି
ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା ତୁମେ, ମୋ ଠାରୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।
ତତଃ ସ୍ଵଗୃହମାଗମ୍ଯ ଜଯତ୍ଯା ସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ମାଯଯା ସଂଵୃତସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ମାୟାରେ ଢାକାଯାଇ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ।
ଅଭିଜଗ୍ସୁର୍ଗୃହଂ ତସ୍ଯ ମୁଦିତାସ୍ତଂ ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ସେଠାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି, ଖୁସି ହୋଇ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ଲକ୍ଷମଂ ତସ୍ଯ ତଦ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରତିଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତମ୍
ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପଚାରି, ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଫେରିଗଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥେ ଦଶ ଵର୍ଷାଣି ଜଯନ୍ତ୍ଯା ହିତକାମ୍ଯଯା
ସ୍ନେହ ଓ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଦଶ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।
କାଵ୍ଯସ୍ଯ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ସୋ ଽସୁରାନ୍ସମଭାଷତ
କାବ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଅସୁରମାନେଠାରେ କଥା କହିଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ମମ ଯାଜ୍ଯାନାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ହିତାଯ ଚ
ମୋ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ, ତୁମମାନେକୁ ସ୍ବାଗତ। ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ଆସିଛି।
ତତସ୍ତେ ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଵିଦ୍ଯାର୍ଥମୁପପେଦିରେ
ତାପରେ, ଖୁସି ହୋଇ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଶିଖିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ସମଯାନ୍ତେ ଦେଵଯାଜୀ ସଦ୍ଯୋ ଜାତମତିସ୍ତଦା
ସମୟ ଶେଷରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞକାରୀ ହଠାତ୍ ସବୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଦେଵି ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଵ ଯାଜ୍ଯାଞ୍ଛୁଚିସ୍ମିତେ
ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମର ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଏଷ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସତାଂ ଧର୍ମୋ ନ ଧର୍ମଂ ଲୋପଯାମି ତେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କର ଧର୍ମ; ମୁଁ ତୁମର ଧର୍ମକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁନାହିଁ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ସୁରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଚାର୍ଯେଣ ଧୀମତା
ତାପରେ, ଯାଇ ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
କାଵ୍ଯଂ ମାମନୁଜାନୀଧ୍ଵମେଷ ହ୍ଯାଙ୍ଗିରସୋ ମୁନିଃ
ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, କାବ୍ୟ; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଆଙ୍ଗିରସ ଋଷି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା ବ୍ରୁଵାଣଂ ତଂ ସଂଭ୍ରାନ୍ତା ଦିତିଜାସ୍ତତଃ
ସେପରି କଥା ଶୁଣି, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସଂପ୍ରମୂଢାଃ ସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାପଦ୍ଯନ୍ତ ନ କିଞ୍ଚନ
ସମସ୍ତେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ, କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆଚାର୍ଯୋ ଯୋ ହ୍ଯଯଂ କାଵ୍ଯୋ ଦେଵାଯାର୍ଯୋ ଽଯମଙ୍ଗିରାଃ
ଏହି କାବ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଏହି ଆଙ୍ଗିରସ ଦେବମାନେଙ୍କ ଗୁରୁ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ତାଵୁଭୌ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚୈନାମଂ ଭ୍ରାତୋ ଽଯମଙ୍ଗିରାଃ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ଏହା ମୋ ଭାଇ ଅଙ୍ଗିରା।'
ସଂମୋହଯତି ରୂପେଣ ମାମକେନୈଷ ଵୋ ଽସୁରାଃ
ଏହିଜଣ ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପରେ ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରୁଛନ୍ତି; ଏହିଯେ ତୁମମାନେ, ଅସୁରମାନେ, ଠକାଯାଉଛ।
ଅଯଂ ନୋ ଦଶଵର୍ଷାଣି ସତତଂ ଶାସ୍ତି ଵୈ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଆମ ଉପରେ ଲଗାତାର ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି।
ତତସ୍ତେଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ମଣ୍ଡିଯାଇ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଊଚୁସ୍ତମସୁରାଃ ସର୍ଵେ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସଂରକ୍ତଲୋଚନାଃ
ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ହୋଇ, ଏପରି କହିଲେ:
ଭାର୍ଗଵୋ ଽଗିରସୋ ଵାଯଂ ଭଵତ୍ଵେଷୈଵ ନୋ ଗୁରୁଃ
'ଭାର୍ଗବ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗିରା, ଏହିଯେ ଆମ ପାଇଁ ଗୁରୁ ହେଉନ୍ତୁ।'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାପଦ୍ଯନ୍ତ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।