ଜନସ୍ତପାଯ ସତ୍ଯାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ଲୋକାତ୍ମନେ ନମଃ
ଜନ, ତପ, ସତ୍ୟ ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକର ସାର୍, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ତନ୍ମାତ୍ରାଯାଥ ମହତେ ତୁଭ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ମହାତତ୍ତ୍ୱର ସ୍ୱରୂପ, ସତ୍ୟର ମୂଳ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଶୁଦ୍ଧାଯ ଵିଭଵେ ଚୈଵ ତୁଭ୍ଯଂ ନିତ୍ଯାତ୍ମନେ ନମଃ
ଶୁଦ୍ଧ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଆତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସତ୍ଯାନ୍ତମହରାଦ୍ଯେଷୁ ଚତୁର୍ଷୁ ଚ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ସତ୍ୟାନ୍ତ ଓ ମହାର ସହିତ ଚାରି ଦିନରେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ମଦ୍ଭକ୍ତ ଇତିବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତତ୍କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଦୟାକରି ମାନ୍ୟ କରନ୍ତୁ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ସ୍ତଵସମାପ୍ତିର୍ନାମ ଦ୍ଵିସପ୍ତତିତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ଅଂଶରେ, 'ସ୍ତବ ସମାପ୍ତି' ନାମକ ବହୁତରିସ ଅଧ୍ୟାୟ।
ପ୍ରହ୍ଵୋ ଽତିପ୍ରଣତସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଗଭୀର ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ହାତ ଜୋଡି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନିକାମଂ ଦର୍ଶନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧାଦ୍ଧରଃ
ହରା ନିଜ ଦର୍ଶନ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତିଷ୍ଠନ୍ତୀଂ ପ୍ରାଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଜଯନ୍ତୀମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ହାତ ଜୋଡି ଦଁଡାଇ ଥିବା ଜୟନ୍ତୀ ଏହି କଥା କହିଲେ—
ସହତା ତପସା ଯୁକ୍ତଂ କିମର୍ଥଂ ମାଂ ଜିଗୀଷ୍ସି
ତୁମେ ଏତେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, କି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋତେ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ସ୍ନେହେନ ଚୈଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଵରଵର୍ଣିନି
ସ୍ନେହରେ, ଶୁଭ ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲି, ଚମକୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ।
ତଂ ତେ ସଂପୂରଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ଆଜି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଯଦିଓ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ।
ଚିକୀର୍ଷିତଂ ମେ ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ହି ଵେତ୍ଥ ଯଥାତଥମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ମନର ଇଚ୍ଛା କ'ଣ, ସେଥିରେ ତୁମେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଅବଗତ।
ମାହେନ୍ଦ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ଵରାରୋହେ ମଦ୍ଧିତାର୍ଥମିହାଗତା
ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଣୀ, ମୋର ଭଲ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛ।
ଅଦୃଶ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତୈସ୍ତୁ ସଂପ୍ରଯୋଗମିହେଚ୍ଛସି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରହି, ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ଇମଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ କାମଂ ତ୍ଵଂ ମତ୍ତୋ ଵୈ ଵଲ୍ଗୁଭାଷିଣି
ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା ତୁମେ, ମୋ ଠାରୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।
ତତଃ ସ୍ଵଗୃହମାଗମ୍ଯ ଜଯତ୍ଯା ସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ମାଯଯା ସଂଵୃତସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ମାୟାରେ ଢାକାଯାଇ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ।
ଅଭିଜଗ୍ସୁର୍ଗୃହଂ ତସ୍ଯ ମୁଦିତାସ୍ତଂ ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ସେଠାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି, ଖୁସି ହୋଇ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ଲକ୍ଷମଂ ତସ୍ଯ ତଦ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରତିଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତମ୍
ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପଚାରି, ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଫେରିଗଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥେ ଦଶ ଵର୍ଷାଣି ଜଯନ୍ତ୍ଯା ହିତକାମ୍ଯଯା
ସ୍ନେହ ଓ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଦଶ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।
କାଵ୍ଯସ୍ଯ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ସୋ ଽସୁରାନ୍ସମଭାଷତ
କାବ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଅସୁରମାନେଠାରେ କଥା କହିଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ମମ ଯାଜ୍ଯାନାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ହିତାଯ ଚ
ମୋ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ, ତୁମମାନେକୁ ସ୍ବାଗତ। ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ଆସିଛି।
ତତସ୍ତେ ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଵିଦ୍ଯାର୍ଥମୁପପେଦିରେ
ତାପରେ, ଖୁସି ହୋଇ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଶିଖିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ସମଯାନ୍ତେ ଦେଵଯାଜୀ ସଦ୍ଯୋ ଜାତମତିସ୍ତଦା
ସମୟ ଶେଷରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞକାରୀ ହଠାତ୍ ସବୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଦେଵି ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତଵ ଯାଜ୍ଯାଞ୍ଛୁଚିସ୍ମିତେ
ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମର ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଏଷ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସତାଂ ଧର୍ମୋ ନ ଧର୍ମଂ ଲୋପଯାମି ତେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କର ଧର୍ମ; ମୁଁ ତୁମର ଧର୍ମକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁନାହିଁ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ସୁରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଚାର୍ଯେଣ ଧୀମତା
ତାପରେ, ଯାଇ ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
କାଵ୍ଯଂ ମାମନୁଜାନୀଧ୍ଵମେଷ ହ୍ଯାଙ୍ଗିରସୋ ମୁନିଃ
ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, କାବ୍ୟ; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଆଙ୍ଗିରସ ଋଷି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା ବ୍ରୁଵାଣଂ ତଂ ସଂଭ୍ରାନ୍ତା ଦିତିଜାସ୍ତତଃ
ସେପରି କଥା ଶୁଣି, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।