ଵ୍ରତଂ ଚରାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଵୈପ୍ରଭୋ
'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବି।'
ଅସୁରାଣାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ତସ୍ମିଞ୍ଛୁକ୍ରେ ଗତେ ତଦା
ଅସୁରମାନେଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଶୁକ୍ର ଚାଲିଯିବା ପରେ—
ତଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନୀତିପୂର୍ଵଂ ତୁ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ତଂ ତଦାସୁରୈଃ
ଏହା ଜାଣି, ଅସୁରମାନେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାତକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧାଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମାଃ
ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ—
ଉତ୍ପେତୁଃ ସହସା ସର୍ଵେ ସଂତ୍ରସ୍ତାସ୍ତେ ତତୋ ଽଭଵନ୍
ଏହିପରି ସମସ୍ତେ ହଠାତ୍ ଉଠିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସମଯଂ ଦେଵାସ୍ତେ ସପତ୍ନଜିଘାଂସଵଃ
ଦେବତାମାନେ ସମ୍ଝୋତା ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ—
ଚୀରଵଲ୍କାଜିନଧରା ନିଷ୍କ୍ରିଯା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
ଛାଲ, ଚର୍ମ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, କୌଣସି କାମ କରୁନାହିଁ, କିଛି ଧନ ନାହିଁ—
ଅଯୁଦ୍ଧେନ ପ୍ରପଦ୍ଯାମଃ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍
'ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ଆମେ କାବ୍ୟଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବା।'
ଦତ୍ତଂ ତେଷାଂ ତୁ ଭୀତାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଯାର୍ଥିନାମ୍
ଭୟଭୀତ ଓ ନିରାପତ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଅଭିଜଘ୍ନୁଃ ପ୍ରସହ୍ଯୈତାନ୍ଵିଚାର୍ଯ ଚ ବଲାବଲମ୍
ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବି, ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜୋରଦରିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧାବ୍ରଵୀଦେନାନନିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଛିନି ନେବି।'
ତତଃ ସଂସ୍ତଂଭିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ରଂ ଦେଵାସ୍ତୁ ମୂଢଵତ୍
ତାପରେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଅଚଳ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ମନେ ଅବାକ୍ ହେଇଗଲେ।
ଗତେଷୁ ସୁରସଂଘେଷୁ ଵିଷ୍ମୁରିନ୍ଦ୍ରମଭାଷତ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ସଭା ଛାଡ଼ିଯିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରନ୍ଦରଃ
ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ପୁରନ୍ଦର ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏଷା ତ୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଦ୍ଧ ଦହାମି ମଘଵନ୍ବଲାତ୍
ମଘବନ୍, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ତାକୁ ତୁମେ ସହ ଜୋରଦେଇ ପୁଡ଼ିଦେବି।
ତଯାଭିଭୂତୌ ତୌ ଦେଵାଵିନ୍ଦ୍ରାଵିଷ୍ଣୂ ଜଜଲ୍ପତୁଃ
ସେ ଜଣେ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଅଧିନ ହୋଇ ଆପସରେ କଥା ହେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽବ୍ରଵୀଜ୍ଜହି ହ୍ଯେନାଂ ଯାଵନ୍ନୋ ନ ଦହେ ଦ୍ଵିଭୋ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ତାକୁ ମାର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆମକୁ ଦୁଇଜଣକୁ ପୁଡ଼ିଦେଉନାହିଁ।'
ତତଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତାଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଵଧଂ କର୍ତ୍ତୁମାସ୍ଥିତଃ
ତାକୁ ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁ ନାରୀ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସଂତ୍ଵରମାଣାଯାଃ ଶୀଘ୍ରଙ୍କାରୀ ମୁରାରିହା
ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମୁରାରି ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତଦସ୍ତ୍ରମାଵିଧ୍ଯ ଶିରଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ମାଧଵଃ
ମାଧବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ଽଭିଶପ୍ତୋ ଭୃଗୁଣା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭାର୍ଯାଵଧେ ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବାରୁ, ବିଷ୍ଣୁ ଭୃଗୁଙ୍କ ଶାପ ପାଇଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ଵୈ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ପ୍ରପଦ୍ଯସେ
ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ସାତଥର ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ।
ସର୍ଵଲୋକ ହିତାର୍ଥାଯ ଜାଯତେ ମାନୁଷେଷ୍ଵିହ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେବ।
ସମାନୀଯ ତତଃ କାଯେ ସମାଯୋଜ୍ଯେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦେହକୁ ଏକତ୍ର କରି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯଦି କୃତ୍ସ୍ନୋ ମଯା ଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ଜ୍ଞାଯତେ ଽପି ଵା
ମୁଁ ଯଦି କେବେ ନିଷ୍ଠାରେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି, କିମ୍ବା ଜାଣିଛି—
ସତ୍ଯାଭିଵ୍ଯହୃତାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵୀ ସଂଜୀଵିତା ତଦା
ସେ ସତ୍ୟ କଥାର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ସମୟରେ ଦେବୀ ପୁନଃଜୀବିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁପ୍ତୋତ୍ଥିତାମିଵ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଅଁଠୁ ଉଠିଥିବା ପରି ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଜୀଵିତାମେଵଂ ଦେଵୀଂ ତାଂ ଭୃଗୁଣା ତଦା
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ସମୟରେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଖିଲେ।
ଅସଂଭ୍ରାନ୍ତେନ ଭୃଗୁଣା ପତ୍ନୀ ସଂଜୀଵିତାଂ ତତଃ
ଅଚଞ୍ଚଳ ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପୁନଃଜୀବିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଜାଗରେ ତତଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରୋ ଜଯନ୍ତୀମାତ୍ମନଃ ସୁତାମ୍
ତାପରେ, ସେ ଜାଗିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଜୟନ୍ତୀକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ।