ଯୋତ୍ସ୍ଯାମହେ ପୁନର୍ଦେଵାଂସ୍ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଵୈ ଜଯମ୍
ତାପରେ ଆମେ ପୁଣି ଦେବତାମାନେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବୁ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବ।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଲୋକାନ୍ଯୂଯଂ କ୍ରମନ୍ତୁ ଵୈ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲୁ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଲୋକମାନେକୁ ଯାଇପାର।
ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯାନୁଵ୍ଯାତ୍ଦୃତଂ ତୁ ତତ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ ବୋଲି ବୁଝିଲେ।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ସ୍ଵାନ୍ଵୈ ଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତାନ୍
ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲେ, ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନିରୁତ୍ସୁକାସ୍ତପୋଯୁକ୍ତାଃ କାଲଃ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରେ।
ସ ସଂଦିଶ୍ଯସୁରାନ୍କାଵ୍ଯୋ ମହୋଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯ ଚ
କାବ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ପରେ ମହାଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛାମି ହେ ଦେଵ ଯେ ନ ସଂତି ବୃହସ୍ପତୌ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସେମାନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛସି ଵୈ ଦ୍ଵିଜ
ଏପରି ଶୁଣି, ଦେବତା କହିଲେ, 'ହଁ, ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମନ୍ତ୍ର ଚାହୁଁଛ।'
ପୂର୍ମଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କୁଣ୍ଡଧୂମମଵାକ୍ଶିରାଃ
'ପୂର୍ବରୁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଧୂଆଁ ଭିତରେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକୁ କରି—'
ତଥୋକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ ସ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ମହାତପାଃ
ଦେବଦେବଙ୍କ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମହାତପସ୍ବୀ ଶୁକ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଵ୍ରତଂ ଚରାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଵୈପ୍ରଭୋ
'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବି।'
ଅସୁରାଣାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ତସ୍ମିଞ୍ଛୁକ୍ରେ ଗତେ ତଦା
ଅସୁରମାନେଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଶୁକ୍ର ଚାଲିଯିବା ପରେ—
ତଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନୀତିପୂର୍ଵଂ ତୁ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ତଂ ତଦାସୁରୈଃ
ଏହା ଜାଣି, ଅସୁରମାନେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାତକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧାଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମାଃ
ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ—
ଉତ୍ପେତୁଃ ସହସା ସର୍ଵେ ସଂତ୍ରସ୍ତାସ୍ତେ ତତୋ ଽଭଵନ୍
ଏହିପରି ସମସ୍ତେ ହଠାତ୍ ଉଠିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସମଯଂ ଦେଵାସ୍ତେ ସପତ୍ନଜିଘାଂସଵଃ
ଦେବତାମାନେ ସମ୍ଝୋତା ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ—
ଚୀରଵଲ୍କାଜିନଧରା ନିଷ୍କ୍ରିଯା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
ଛାଲ, ଚର୍ମ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, କୌଣସି କାମ କରୁନାହିଁ, କିଛି ଧନ ନାହିଁ—
ଅଯୁଦ୍ଧେନ ପ୍ରପଦ୍ଯାମଃ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍
'ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ଆମେ କାବ୍ୟଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବା।'
ଦତ୍ତଂ ତେଷାଂ ତୁ ଭୀତାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଯାର୍ଥିନାମ୍
ଭୟଭୀତ ଓ ନିରାପତ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଅଭିଜଘ୍ନୁଃ ପ୍ରସହ୍ଯୈତାନ୍ଵିଚାର୍ଯ ଚ ବଲାବଲମ୍
ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବି, ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜୋରଦରିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧାବ୍ରଵୀଦେନାନନିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଛିନି ନେବି।'
ତତଃ ସଂସ୍ତଂଭିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ରଂ ଦେଵାସ୍ତୁ ମୂଢଵତ୍
ତାପରେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଅଚଳ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ମନେ ଅବାକ୍ ହେଇଗଲେ।
ଗତେଷୁ ସୁରସଂଘେଷୁ ଵିଷ୍ମୁରିନ୍ଦ୍ରମଭାଷତ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ସଭା ଛାଡ଼ିଯିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରନ୍ଦରଃ
ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ପୁରନ୍ଦର ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏଷା ତ୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଦ୍ଧ ଦହାମି ମଘଵନ୍ବଲାତ୍
ମଘବନ୍, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ତାକୁ ତୁମେ ସହ ଜୋରଦେଇ ପୁଡ଼ିଦେବି।
ତଯାଭିଭୂତୌ ତୌ ଦେଵାଵିନ୍ଦ୍ରାଵିଷ୍ଣୂ ଜଜଲ୍ପତୁଃ
ସେ ଜଣେ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଅଧିନ ହୋଇ ଆପସରେ କଥା ହେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽବ୍ରଵୀଜ୍ଜହି ହ୍ଯେନାଂ ଯାଵନ୍ନୋ ନ ଦହେ ଦ୍ଵିଭୋ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ତାକୁ ମାର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆମକୁ ଦୁଇଜଣକୁ ପୁଡ଼ିଦେଉନାହିଁ।'
ତତଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତାଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଵଧଂ କର୍ତ୍ତୁମାସ୍ଥିତଃ
ତାକୁ ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁ ନାରୀ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସଂତ୍ଵରମାଣାଯାଃ ଶୀଘ୍ରଙ୍କାରୀ ମୁରାରିହା
ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମୁରାରି ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତଦସ୍ତ୍ରମାଵିଧ୍ଯ ଶିରଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ମାଧଵଃ
ମାଧବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।