ପ୍ରସହ୍ଯ ହତ୍ଵା ଶିଷ୍ଟାଂସ୍ତୁ ପାତାଲଂ ପ୍ରାପଯାମହେ
ବଳପୂର୍ବକ ଅନ୍ୟମାନେଂକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଆମେ ସେମାନେଂକୁ ପାତାଳକୁ ପଠାଇଦେବୁ।
ଜଘ୍ନୁସ୍ତୈର୍ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତେ କାଵ୍ଯମେଵାଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ଓ ହତ୍ୟା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସିଧା କାବ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ସମାରକ୍ଷତ ସଂତ୍ରସ୍ତାନ୍ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତାନ୍ଦିତେଃ ସୁତାନ୍
ସେ କାବ୍ୟ ଭୟଭୀତ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେଂକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ତାନୁଵାଚ ତତୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତମନୁସ୍ମରନ୍
ତାପରେ, ପୂର୍ବ ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ସେମାନେଂକୁ କହିଲେ।
ବଲିର୍ବଦ୍ଧୋ ହତୋ ଜଂଭୋ ନିହତଶ୍ଚ ଵିରୋଚନଃ
ବଳି ବନ୍ଧିତ, ଜମ୍ଭ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିରୋଚନ ମଧ୍ୟ ମରିଗଲେ।
ତୈସ୍ତୈରୁପାଯୈର୍ଭୂଯିଷ୍ଠା ନିହତା ଯେ ପ୍ରଧାନତଃ
ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବେଶିଭାଗ ପ୍ରଧାନମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୀତିଂ ଵୋ ହି ଵିଧାସ୍ଯାମି କାଲଃ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଂକୁ ଉପାୟ ଦେଖେଇବି, କିଛି ସମୟ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର।
ଅଗ୍ନିମାପ୍ଯାଯଯେଦ୍ଧୋତା ମେତ୍ରୈରେଷ ଦହିଷ୍ଯତି
ହୋତା ଅଗ୍ନିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିବେ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାହ କରିବେ।
ଯୁଷ୍ମାନନୁଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମି ପୁନଃ ପଶ୍ଚାଦିହାଗତଃ
ମୁଁ ପୁନି ଏଠାକୁ ଫେରିଲେ, ତୁମମାନେଂକୁ ପୁଣି ଦୟା କରିବି।
ନ ଵୈ ଦେଵା ଵାଧିଷ୍ଯନ୍ତି ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ
ମୋ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମମାନେଂକୁ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋତ୍ସ୍ଯାମହେ ପୁନର୍ଦେଵାଂସ୍ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଵୈ ଜଯମ୍
ତାପରେ ଆମେ ପୁଣି ଦେବତାମାନେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବୁ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବ।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଲୋକାନ୍ଯୂଯଂ କ୍ରମନ୍ତୁ ଵୈ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲୁ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଲୋକମାନେକୁ ଯାଇପାର।
ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯାନୁଵ୍ଯାତ୍ଦୃତଂ ତୁ ତତ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ ବୋଲି ବୁଝିଲେ।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ସ୍ଵାନ୍ଵୈ ଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତାନ୍
ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲେ, ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନିରୁତ୍ସୁକାସ୍ତପୋଯୁକ୍ତାଃ କାଲଃ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରେ।
ସ ସଂଦିଶ୍ଯସୁରାନ୍କାଵ୍ଯୋ ମହୋଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯ ଚ
କାବ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ପରେ ମହାଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛାମି ହେ ଦେଵ ଯେ ନ ସଂତି ବୃହସ୍ପତୌ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସେମାନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛସି ଵୈ ଦ୍ଵିଜ
ଏପରି ଶୁଣି, ଦେବତା କହିଲେ, 'ହଁ, ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମନ୍ତ୍ର ଚାହୁଁଛ।'
ପୂର୍ମଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କୁଣ୍ଡଧୂମମଵାକ୍ଶିରାଃ
'ପୂର୍ବରୁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଧୂଆଁ ଭିତରେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକୁ କରି—'
ତଥୋକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ ସ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ମହାତପାଃ
ଦେବଦେବଙ୍କ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମହାତପସ୍ବୀ ଶୁକ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଵ୍ରତଂ ଚରାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଵୈପ୍ରଭୋ
'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବି।'
ଅସୁରାଣାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ତସ୍ମିଞ୍ଛୁକ୍ରେ ଗତେ ତଦା
ଅସୁରମାନେଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଶୁକ୍ର ଚାଲିଯିବା ପରେ—
ତଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନୀତିପୂର୍ଵଂ ତୁ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ତଂ ତଦାସୁରୈଃ
ଏହା ଜାଣି, ଅସୁରମାନେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାତକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧାଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମାଃ
ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ—
ଉତ୍ପେତୁଃ ସହସା ସର୍ଵେ ସଂତ୍ରସ୍ତାସ୍ତେ ତତୋ ଽଭଵନ୍
ଏହିପରି ସମସ୍ତେ ହଠାତ୍ ଉଠିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସମଯଂ ଦେଵାସ୍ତେ ସପତ୍ନଜିଘାଂସଵଃ
ଦେବତାମାନେ ସମ୍ଝୋତା ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ—
ଚୀରଵଲ୍କାଜିନଧରା ନିଷ୍କ୍ରିଯା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
ଛାଲ, ଚର୍ମ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, କୌଣସି କାମ କରୁନାହିଁ, କିଛି ଧନ ନାହିଁ—
ଅଯୁଦ୍ଧେନ ପ୍ରପଦ୍ଯାମଃ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍
'ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ଆମେ କାବ୍ୟଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବା।'
ଦତ୍ତଂ ତେଷାଂ ତୁ ଭୀତାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଯାର୍ଥିନାମ୍
ଭୟଭୀତ ଓ ନିରାପତ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଅଭିଜଘ୍ନୁଃ ପ୍ରସହ୍ଯୈତାନ୍ଵିଚାର୍ଯ ଚ ବଲାବଲମ୍
ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବି, ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜୋରଦରିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।