ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ନିର୍ଜିତୋ ଽଭୂଚ୍ଚ ତାଵତ୍କାଲଂ ସହାସୁରୈଃ
ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଅସୁରମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଦୈତ୍ଯସଂସ୍ଥମିଦଂ ସର୍ଵମାସୀଦ୍ଦଶଯୁଗଂ କିଲ
ଦଶ ଯୁଗ ଧରି ସମସ୍ତ କିଛି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ରହିଥିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମିଦମଵ୍ଯଗ୍ରଂ ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ହ୍ଯଭ୍ଯଯାଦ୍ବଲେଃ
ବଳିଙ୍କୁ ହରାଇ ମହେନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକକୁ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ପୁନଃ ଅଧିକାର କଲେ।
ପର୍ଯାଯେଣୈଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପାକଶାସନମ୍
ପରିଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ତିନି ଲୋକର ଶାସନ ପାକଶାସନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
ଯଜ୍ଞେ ଦେଵାନଥ ଗତେ କାଵ୍ଯଂ ତେ ହ୍ଯସୁରାଂ ବ୍ରୁଵନ୍
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଅସୁରମାନେ କାବ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ:
ସ୍ଥାତୁଂ ନ ଶକ୍ରୁମୋ ହ୍ଯଦ୍ଯ ପ୍ରଵିଶାମ ରସାତଲମ୍
ଆଜି ଆମେ ରହିପାରୁନାହିଁ; ଚଳ, ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।
ମାଭୈଷ୍ଟ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ତେଜସା ସ୍ଵେନ ଵଃ ସୁରାଃ
ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
କୃତ୍ସ୍ନାନି ହ୍ଯପି ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପାପସ୍ତେଷାଂ ସୁରେଷୁ ଵୈ
ଯଦି ସମସ୍ତ ପାପ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଯାଏ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡିକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିବ।
ତତୋ ଦେଵାସୁରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧୃତାନ୍କାଵ୍ଯେନ ଧୀମତା
ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କାବ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଏଷ କାଵ୍ଯ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାଵର୍ତ୍ତଯତି ନୋ ବଲାତ୍
ଏହି କାବ୍ୟ ଶକ୍ତିବଳେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରସହ୍ଯ ହତ୍ଵା ଶିଷ୍ଟାଂସ୍ତୁ ପାତାଲଂ ପ୍ରାପଯାମହେ
ବଳପୂର୍ବକ ଅନ୍ୟମାନେଂକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଆମେ ସେମାନେଂକୁ ପାତାଳକୁ ପଠାଇଦେବୁ।
ଜଘ୍ନୁସ୍ତୈର୍ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତେ କାଵ୍ଯମେଵାଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ଓ ହତ୍ୟା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସିଧା କାବ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ସମାରକ୍ଷତ ସଂତ୍ରସ୍ତାନ୍ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତାନ୍ଦିତେଃ ସୁତାନ୍
ସେ କାବ୍ୟ ଭୟଭୀତ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେଂକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ତାନୁଵାଚ ତତୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତମନୁସ୍ମରନ୍
ତାପରେ, ପୂର୍ବ ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ସେମାନେଂକୁ କହିଲେ।
ବଲିର୍ବଦ୍ଧୋ ହତୋ ଜଂଭୋ ନିହତଶ୍ଚ ଵିରୋଚନଃ
ବଳି ବନ୍ଧିତ, ଜମ୍ଭ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିରୋଚନ ମଧ୍ୟ ମରିଗଲେ।
ତୈସ୍ତୈରୁପାଯୈର୍ଭୂଯିଷ୍ଠା ନିହତା ଯେ ପ୍ରଧାନତଃ
ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବେଶିଭାଗ ପ୍ରଧାନମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୀତିଂ ଵୋ ହି ଵିଧାସ୍ଯାମି କାଲଃ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଂକୁ ଉପାୟ ଦେଖେଇବି, କିଛି ସମୟ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର।
ଅଗ୍ନିମାପ୍ଯାଯଯେଦ୍ଧୋତା ମେତ୍ରୈରେଷ ଦହିଷ୍ଯତି
ହୋତା ଅଗ୍ନିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିବେ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାହ କରିବେ।
ଯୁଷ୍ମାନନୁଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମି ପୁନଃ ପଶ୍ଚାଦିହାଗତଃ
ମୁଁ ପୁନି ଏଠାକୁ ଫେରିଲେ, ତୁମମାନେଂକୁ ପୁଣି ଦୟା କରିବି।
ନ ଵୈ ଦେଵା ଵାଧିଷ୍ଯନ୍ତି ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ
ମୋ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମମାନେଂକୁ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋତ୍ସ୍ଯାମହେ ପୁନର୍ଦେଵାଂସ୍ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଵୈ ଜଯମ୍
ତାପରେ ଆମେ ପୁଣି ଦେବତାମାନେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବୁ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବ।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଲୋକାନ୍ଯୂଯଂ କ୍ରମନ୍ତୁ ଵୈ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲୁ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଲୋକମାନେକୁ ଯାଇପାର।
ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯାନୁଵ୍ଯାତ୍ଦୃତଂ ତୁ ତତ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ ବୋଲି ବୁଝିଲେ।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ସ୍ଵାନ୍ଵୈ ଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତାନ୍
ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲେ, ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନିରୁତ୍ସୁକାସ୍ତପୋଯୁକ୍ତାଃ କାଲଃ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରେ।
ସ ସଂଦିଶ୍ଯସୁରାନ୍କାଵ୍ଯୋ ମହୋଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯ ଚ
କାବ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ପରେ ମହାଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛାମି ହେ ଦେଵ ଯେ ନ ସଂତି ବୃହସ୍ପତୌ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସେମାନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛସି ଵୈ ଦ୍ଵିଜ
ଏପରି ଶୁଣି, ଦେବତା କହିଲେ, 'ହଁ, ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମନ୍ତ୍ର ଚାହୁଁଛ।'
ପୂର୍ମଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କୁଣ୍ଡଧୂମମଵାକ୍ଶିରାଃ
'ପୂର୍ବରୁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଧୂଆଁ ଭିତରେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକୁ କରି—'
ତଥୋକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ ସ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ମହାତପାଃ
ଦେବଦେବଙ୍କ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମହାତପସ୍ବୀ ଶୁକ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ।