ଅଶକ୍ନୁଵତ୍ସୁ ଦେଵେଷୁ ପରଂ ସୋଢୁମଦୈଵତମ୍
ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିପାରୁନଥିଲେ,
ଅଥ ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁରାଶ୍ଚୈଵ ରାକ୍ଷସାସ୍ତ୍ଵନ୍ଧକାରିକେ
ସେତେବେଳେ ଦୈତ୍ୟ, ସୁର, ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ,
ସଵୃତ୍ରାନ୍ଦାନଵାଂଶ୍ଚୈଵ ସଂଗତାନ୍କୃତ୍ସ୍ନଶଶ୍ଚ ତାନ୍
ବୃତ୍ର ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।
ହତୋ ଧ୍ଵଜେ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ମଯାଛତ୍ରଶ୍ଚ ଯୋଗଵିତ୍
ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଯୋଗଜ୍ଞାନୀ ମୟାଛତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଦାନଵାଂଶ୍ଚୈଵ ସଂହତାନ୍କୃତ୍ସ୍ନଶଶ୍ଚ ତାନ୍
ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ, ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ,
ରଜିଃ କୋଲାହଲେ ସର୍ଵାନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ପରିଵୃତୋ ଽଜଯତ୍
କୋଳାହଳ ମଧ୍ୟରେ ରଜି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ।
ଏତେ ଦେଵାସୁରା ଵୃତ୍ତାଃ ସଂଗ୍ରାମା ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ
ଏହିପରି ଦ୍ୱାଦଶଟି ଦେବ-ଅସୁର ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିଥିଲା।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୂ ରାଜା ଵର୍ଷାଣାମର୍ବୁଦଂ ବଭୌ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ରାଜା ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।
ଅଶୀତିଶ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଅଶୀ ହଜାର ବର୍ଷ ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ଶାସକ ଥିଲେ।
ଷଷ୍ଟିଶ୍ଚୈଵ ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ନିଯୁତାନି ଚ
ଏହାସହିତ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଓ ତିରିଶି ନିୟୁତ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ନିର୍ଜିତୋ ଽଭୂଚ୍ଚ ତାଵତ୍କାଲଂ ସହାସୁରୈଃ
ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଅସୁରମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଦୈତ୍ଯସଂସ୍ଥମିଦଂ ସର୍ଵମାସୀଦ୍ଦଶଯୁଗଂ କିଲ
ଦଶ ଯୁଗ ଧରି ସମସ୍ତ କିଛି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ରହିଥିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମିଦମଵ୍ଯଗ୍ରଂ ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ହ୍ଯଭ୍ଯଯାଦ୍ବଲେଃ
ବଳିଙ୍କୁ ହରାଇ ମହେନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକକୁ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ପୁନଃ ଅଧିକାର କଲେ।
ପର୍ଯାଯେଣୈଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପାକଶାସନମ୍
ପରିଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ତିନି ଲୋକର ଶାସନ ପାକଶାସନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
ଯଜ୍ଞେ ଦେଵାନଥ ଗତେ କାଵ୍ଯଂ ତେ ହ୍ଯସୁରାଂ ବ୍ରୁଵନ୍
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଅସୁରମାନେ କାବ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ:
ସ୍ଥାତୁଂ ନ ଶକ୍ରୁମୋ ହ୍ଯଦ୍ଯ ପ୍ରଵିଶାମ ରସାତଲମ୍
ଆଜି ଆମେ ରହିପାରୁନାହିଁ; ଚଳ, ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।
ମାଭୈଷ୍ଟ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ତେଜସା ସ୍ଵେନ ଵଃ ସୁରାଃ
ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
କୃତ୍ସ୍ନାନି ହ୍ଯପି ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପାପସ୍ତେଷାଂ ସୁରେଷୁ ଵୈ
ଯଦି ସମସ୍ତ ପାପ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଯାଏ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡିକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିବ।
ତତୋ ଦେଵାସୁରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧୃତାନ୍କାଵ୍ଯେନ ଧୀମତା
ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କାବ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଏଷ କାଵ୍ଯ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାଵର୍ତ୍ତଯତି ନୋ ବଲାତ୍
ଏହି କାବ୍ୟ ଶକ୍ତିବଳେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରସହ୍ଯ ହତ୍ଵା ଶିଷ୍ଟାଂସ୍ତୁ ପାତାଲଂ ପ୍ରାପଯାମହେ
ବଳପୂର୍ବକ ଅନ୍ୟମାନେଂକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଆମେ ସେମାନେଂକୁ ପାତାଳକୁ ପଠାଇଦେବୁ।
ଜଘ୍ନୁସ୍ତୈର୍ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତେ କାଵ୍ଯମେଵାଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ଓ ହତ୍ୟା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସିଧା କାବ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ସମାରକ୍ଷତ ସଂତ୍ରସ୍ତାନ୍ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତାନ୍ଦିତେଃ ସୁତାନ୍
ସେ କାବ୍ୟ ଭୟଭୀତ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେଂକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ତାନୁଵାଚ ତତୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତମନୁସ୍ମରନ୍
ତାପରେ, ପୂର୍ବ ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରି ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ସେମାନେଂକୁ କହିଲେ।
ବଲିର୍ବଦ୍ଧୋ ହତୋ ଜଂଭୋ ନିହତଶ୍ଚ ଵିରୋଚନଃ
ବଳି ବନ୍ଧିତ, ଜମ୍ଭ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିରୋଚନ ମଧ୍ୟ ମରିଗଲେ।
ତୈସ୍ତୈରୁପାଯୈର୍ଭୂଯିଷ୍ଠା ନିହତା ଯେ ପ୍ରଧାନତଃ
ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବେଶିଭାଗ ପ୍ରଧାନମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୀତିଂ ଵୋ ହି ଵିଧାସ୍ଯାମି କାଲଃ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଂକୁ ଉପାୟ ଦେଖେଇବି, କିଛି ସମୟ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର।
ଅଗ୍ନିମାପ୍ଯାଯଯେଦ୍ଧୋତା ମେତ୍ରୈରେଷ ଦହିଷ୍ଯତି
ହୋତା ଅଗ୍ନିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିବେ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାହ କରିବେ।
ଯୁଷ୍ମାନନୁଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମି ପୁନଃ ପଶ୍ଚାଦିହାଗତଃ
ମୁଁ ପୁନି ଏଠାକୁ ଫେରିଲେ, ତୁମମାନେଂକୁ ପୁଣି ଦୟା କରିବି।
ନ ଵୈ ଦେଵା ଵାଧିଷ୍ଯନ୍ତି ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ
ମୋ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମମାନେଂକୁ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ।