ନିଵୃତ୍ତଂ ଚାବ୍ର ଵୀତ୍କୃଷ୍ଣଂ ରତ୍ନଂ ଦେହୀତି ଲାଙ୍ଗଲୀ
ସେ ଫେରିଲାପରେ, ଲାଙ୍ଗଳଧାରୀ କହିଲେ, 'ମୋତେ ମଣିଟି ଦେ।'
ଧିକ୍ଛବ୍ଦପୂର୍ଵମସକୃତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର ନିନ୍ଦା ଶବ୍ଦ ସହିତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କୃତ୍ଯଂ ନ ମେ ଦ୍ଵାରକଯା ନ ତ୍ଵଯା ନ ଚ ଵୃଷ୍ଣିଭିଃ
ମୋର କୌଣସି କାମ ନାହିଁ ଦ୍ୱାରକା ସହ, ନ ତୁମ ସହ, ନ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ସହ।
ସର୍ଵକାମୈରୁପହୃତୈର୍ମୈଥିଲେନୈଵ ପୂଜିତଃ
ମିଥିଳାର ରାଜା ମୋତେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି।
ନାନାରୂପାନ୍କ୍ରତୂନ୍ସର୍ଵା ନାଜହାର ନିରର୍ଗଲାନ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ରୋକ ନଥିଲା।
ସ୍ଯମନ୍ତକକୃତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ କାନ୍ଦିନୀଜୋ ମହାମନାଃ
ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମହାମନା ଥିଲେ।
ବହ୍ଵନ୍ନଦକ୍ଷିଣାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଯିନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ ଓ ଦାନରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ।
ଗଦାଶିକ୍ଷାଂ ତତୋ ଦିଵ୍ଯାଂ ବଲଭଦ୍ରାଦଵାପ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷା ପାଇଲେ।
ଆନୀତୋ ଦ୍ଵାରକାମେଵ କୃଷ୍ଣେନ ଚ ମହାତ୍ମନା
ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣି ଦିଅଯାଇଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ହତ୍ଵା ତୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଂ ସହ ବନ୍ଧୁମତା ବଲୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ପ୍ରବଳ ସେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ବନ୍ଧୁମତଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଭଙ୍ଗକାରସ୍ଯ ତନଯୌ ଵିଶ୍ରୁତୌ ସୁମହାବଲୌ
ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ରୁତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଵଧେ ଚ ଭଙ୍ଗକାରସ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ନ ପ୍ରୀତିମାନଭୂତ୍
ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ବଧ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେନାହିଁ।
ଅପଯାତେ ତତୋ ଽକ୍ରୂରେ ନାଵର୍ଷତ୍ପାକଶାସନଃ
ତାପରେ ଅକୃର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ବର୍ଷାଦେବ ବର୍ଷା କରିଲେନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରସାଦଯାମାସୁରକ୍ରୂରଂ କୁକୁରାନ୍ଧକାଃ
ତାପରେ କୁକୁର ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପ୍ରଵଵର୍ଷ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ କୁକ୍ଷୌ ଜଲନିଧେସ୍ତତଃ
ତାପରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା ସାଗର ଗର୍ଭରେ ବର୍ଷା କରିଲେ।
ଅକ୍ରୂରଃ ପ୍ରଦଦୌ ଶ୍ରୀମାନ୍ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ
ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅକୃର, ପ୍ରେମରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଦାନ କଲେ।
ସଭାମଧ୍ଯେ ତଦା ପ୍ରାହ ତମକ୍ରୂରଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ସଭା ମଧ୍ୟରେ ସେତେବେଳେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛ ସ୍ଵମାନାର୍ହ ମଯି ମାନାର୍ଯକଂ କୃଥାଃ
ମୋତେ ମର୍ଯ୍ୟାଦାଯୋଗ୍ୟ ଯେଉଁ ମଣିଟି ଅଛି, ସେଠିକି ଦେଅ। ମୋତେ ଅଭିମାନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସୁସଂରୂଢୋ ଽସକୃତ୍ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦା କାଲାତ୍ଯଯୋ ମହାନ୍
ସେ ମଣିଟି ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ମିଳିଥିଲା; ତାପରେ ବହୁତ ସମୟ କଟିଗଲା।
ପ୍ରଦଦୌ ତଂ ମଣିଂ ବଭ୍ରୁରକ୍ଲେଶେନ ମହାମତିଃ
ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ବଭ୍ରୁ ସେ ମଣିଟି ସହଜରେ ଦେଇଦେଲେ।
ଦଦୌ ହୃଷ୍ଟମନାସ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତଂ ମଣିଂ ବଭ୍ରଵେ ପୁନଃ
ଖୁସି ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନେ ସେ ମଣିଟି ପୁଣିଥରେ ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଆବଧ୍ଯ ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ରୋ ଵିରରାଜାଂଶୁମାନିଵ
ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କ ପୁଅ ମଣିଟି ପିନ୍ଧି ରବିଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଵେଦ ମିଥ୍ଯାଭିଶପ୍ତିଂ ସ ନ ଲଭେତ କଥଞ୍ଚନ
ସେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ମିଥ୍ୟା ଶାପ କେବେ କାମ କରେନାହିଁ।
ସତ୍ଯଵାନ୍ସତ୍ଯସଂପନ୍ନଃ ସତ୍ଯକସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ
ସେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟବାଦୀ।
ଭୂତେର୍ଯୁଗନ୍ଧରଃ ପୁତ୍ର ଇତି ଭୌତ୍ଯଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତଃ
ଭୂତିଙ୍କ ପୁଅ ଯୁଗନ୍ଧର ଏହିପରି ଭୌତ୍ୟ ଭାବେ ପରିଚିତ।
ଜଜ୍ଞାତେ ତନଯୌ ଵୃଷ୍ଣେଃ ଶ୍ଵଫଲ୍କଶ୍ଚିତ୍ରକଶ୍ଚ ଯଃ
ବୃଷ୍ଣିଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ — ଶ୍ୱଫଳ୍କ ଓ ଚିତ୍ରକ।
ନାସ୍ତି ଵ୍ଯାଧିଭଯଂ ତତ୍ର ନ ଚାଵୃଷ୍ଟିଭଯଂ ତଥା
ସେଠାରେ ରୋଗର ଭୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ଖରାର ଭୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତ୍ରୀଣି ଵର୍ଷାଣି ଵିଷଯେ ନାଵର୍ଷତ୍ପାକଶାସନଃ
ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଦେଶରେ ବର୍ଷା ହେଉନାହିଁ।
ଶ୍ଵଫଲ୍କପରିଵାସେନ ପ୍ରାଵର୍ଷତ୍ପାକଶାସନଃ
ଶ୍ୱଫଳ୍କଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ବର୍ଷାଦେବ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଗାନ୍ଦିନୀଂନାମ ଗାଂ ସା ହି ଦଦୌ ଵିପ୍ରାଯ ନିତ୍ଯଶଃ
ଗାନ୍ଦିନୀ ନାମକ ସେ ମହିଳା ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଈ ଦେଉଥିଲେ।