ସ୍ଯମନ୍ତକୋ ମାର୍ଗଣୀଯସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୁରହଂ ପ୍ରଭୋ
ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଖୋଜିବା ଦରକାର; ଏହାର ମାଲିକ ମୁଁ ଅଛି, ମହାଶୟ।
ସ୍ଯମନ୍ତକଂ ମହାବାହୋ ସାମାନ୍ଯଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ବଳଶାଳୀ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ହେଇଯିବ।
ଶତଧନ୍ଵା ତମକ୍ରୂରମଵୈକ୍ଷତ୍ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ଶତଧନ୍ବା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ।
ଶକ୍ତୋ ଽପି ଶାଠ୍ଯାଦ୍ଧାର୍ଦିକ୍ଯୋ ନାକ୍ରୂରୋ ଽଭ୍ଯୁପପଦ୍ଯତ
ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ ଚତୁରତାରୁ ଅକୃରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ ନାହିଁ।
ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ହୃଦଯା ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ସେ ମନରେ ଶତ ଯୋଜନା ଅଧିକ ଦୂରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭୋଜସ୍ଯ ଵଡଵା ଦିଵ୍ଯା ଯଯା କୃଷ୍ଣମଯୋଧଯତ୍
ଭୋଜଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ି ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଥସ୍ଯ ତାଂ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଶତଧନ୍ଵା ସମୁଦ୍ରଵତ୍
ରଥର ବୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ଶତଧନ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପରି ହେଇଗଲେ।
ଖମୁତ୍ପେତୁରଥ ପ୍ରାଣାଃ କୃଷ୍ଣୋ ରାମମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା; କୃଷ୍ଣ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗତ୍ଵା ହରିଷ୍ଯାମି ମଣିରତ୍ନଂ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍
ମୁଁ ପାଇଁ ପଦେଇ ଚାଲି ଯାଇ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିଟିକୁ ଧରିବି।
ମିଥିଲୋପଵନେ ତଂ ଵୈ ଜଘାନ ପରମାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ମିଥିଳା ନିକଟର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ନିଵୃତ୍ତଂ ଚାବ୍ର ଵୀତ୍କୃଷ୍ଣଂ ରତ୍ନଂ ଦେହୀତି ଲାଙ୍ଗଲୀ
ସେ ଫେରିଲାପରେ, ଲାଙ୍ଗଳଧାରୀ କହିଲେ, 'ମୋତେ ମଣିଟି ଦେ।'
ଧିକ୍ଛବ୍ଦପୂର୍ଵମସକୃତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର ନିନ୍ଦା ଶବ୍ଦ ସହିତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କୃତ୍ଯଂ ନ ମେ ଦ୍ଵାରକଯା ନ ତ୍ଵଯା ନ ଚ ଵୃଷ୍ଣିଭିଃ
ମୋର କୌଣସି କାମ ନାହିଁ ଦ୍ୱାରକା ସହ, ନ ତୁମ ସହ, ନ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ସହ।
ସର୍ଵକାମୈରୁପହୃତୈର୍ମୈଥିଲେନୈଵ ପୂଜିତଃ
ମିଥିଳାର ରାଜା ମୋତେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି।
ନାନାରୂପାନ୍କ୍ରତୂନ୍ସର୍ଵା ନାଜହାର ନିରର୍ଗଲାନ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ରୋକ ନଥିଲା।
ସ୍ଯମନ୍ତକକୃତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ କାନ୍ଦିନୀଜୋ ମହାମନାଃ
ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମହାମନା ଥିଲେ।
ବହ୍ଵନ୍ନଦକ୍ଷିଣାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଯିନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ ଓ ଦାନରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ।
ଗଦାଶିକ୍ଷାଂ ତତୋ ଦିଵ୍ଯାଂ ବଲଭଦ୍ରାଦଵାପ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷା ପାଇଲେ।
ଆନୀତୋ ଦ୍ଵାରକାମେଵ କୃଷ୍ଣେନ ଚ ମହାତ୍ମନା
ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣି ଦିଅଯାଇଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ହତ୍ଵା ତୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଂ ସହ ବନ୍ଧୁମତା ବଲୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ପ୍ରବଳ ସେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ବନ୍ଧୁମତଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଭଙ୍ଗକାରସ୍ଯ ତନଯୌ ଵିଶ୍ରୁତୌ ସୁମହାବଲୌ
ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ରୁତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଵଧେ ଚ ଭଙ୍ଗକାରସ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ନ ପ୍ରୀତିମାନଭୂତ୍
ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ବଧ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେନାହିଁ।
ଅପଯାତେ ତତୋ ଽକ୍ରୂରେ ନାଵର୍ଷତ୍ପାକଶାସନଃ
ତାପରେ ଅକୃର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ବର୍ଷାଦେବ ବର୍ଷା କରିଲେନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରସାଦଯାମାସୁରକ୍ରୂରଂ କୁକୁରାନ୍ଧକାଃ
ତାପରେ କୁକୁର ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପ୍ରଵଵର୍ଷ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ କୁକ୍ଷୌ ଜଲନିଧେସ୍ତତଃ
ତାପରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା ସାଗର ଗର୍ଭରେ ବର୍ଷା କରିଲେ।
ଅକ୍ରୂରଃ ପ୍ରଦଦୌ ଶ୍ରୀମାନ୍ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ
ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅକୃର, ପ୍ରେମରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଦାନ କଲେ।
ସଭାମଧ୍ଯେ ତଦା ପ୍ରାହ ତମକ୍ରୂରଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ସଭା ମଧ୍ୟରେ ସେତେବେଳେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛ ସ୍ଵମାନାର୍ହ ମଯି ମାନାର୍ଯକଂ କୃଥାଃ
ମୋତେ ମର୍ଯ୍ୟାଦାଯୋଗ୍ୟ ଯେଉଁ ମଣିଟି ଅଛି, ସେଠିକି ଦେଅ। ମୋତେ ଅଭିମାନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସୁସଂରୂଢୋ ଽସକୃତ୍ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦା କାଲାତ୍ଯଯୋ ମହାନ୍
ସେ ମଣିଟି ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ମିଳିଥିଲା; ତାପରେ ବହୁତ ସମୟ କଟିଗଲା।
ପ୍ରଦଦୌ ତଂ ମଣିଂ ବଭ୍ରୁରକ୍ଲେଶେନ ମହାମତିଃ
ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ବଭ୍ରୁ ସେ ମଣିଟି ସହଜରେ ଦେଇଦେଲେ।