ତଥା ତପସ୍ଵିନୀ ଚୈଵ ପିତା କୃଷ୍ଣଯ ତାଂ ଦଦୌ
ଏଭଳି, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ କୁ ତାଙ୍କର ବାପା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଆଦତ୍ତ ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ଭୋଜେନ ଶତଧନ୍ଵନା
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୋଜ ଓ ଶତଧନ୍ବା ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ଅକ୍ରୂରୋ ଧନମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ମଣିଂ ଚୈଵ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍
ଅକୃର ଧନ ଆଶା କରି, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମଧ୍ୟ ଖୋଜିଲେ।
ରାତ୍ରୌ ତଂ ମଣିମାଦାଯ ତତୋ ଽକ୍ରୂରାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ରାତିରେ ସେ ମଣିଟି ନେଇ, ପରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ସମଯଂ କାରଯାଞ୍ଚକ୍ରେ ବୋଧ୍ଯୋ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ଚେତ୍ଯୁତ
ସେ ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ, କହିଲେ—'ଏହି କଥା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ।'
ମମ ଵୈ ଦ୍ଵାରକା ସର୍ଵା ଵେଶେ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ ସଂଶଯମ୍
ମୋ ନେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରକା ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେହରେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ରହୁଛି।
ପ୍ରଯଯୌ ରଥମାରୁହ୍ଯ ନଗରଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ସେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବାରଣାବତ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭର୍ତୁର୍ନିଵେଦ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତା ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ରୂଣ୍ଯଵର୍ତ୍ତଯତ୍
ଦୁଃଖିତା ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପାଖରେ ବସି କାନ୍ଦିଲେ।
କଲ୍ଯାର୍ଥେ ଚୈଵ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ନ୍ଯଯୋଜଯତ ସାତ୍ଯକିମ୍
ଭାଇମାନେ ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ସେ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
ପୂର୍ଵଜଂ ହଲିନଂ ଶ୍ରୀମାନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ହଳଧର ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୂର୍ବଜ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସ୍ଯମନ୍ତକୋ ମାର୍ଗଣୀଯସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୁରହଂ ପ୍ରଭୋ
ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଖୋଜିବା ଦରକାର; ଏହାର ମାଲିକ ମୁଁ ଅଛି, ମହାଶୟ।
ସ୍ଯମନ୍ତକଂ ମହାବାହୋ ସାମାନ୍ଯଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ବଳଶାଳୀ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ହେଇଯିବ।
ଶତଧନ୍ଵା ତମକ୍ରୂରମଵୈକ୍ଷତ୍ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ଶତଧନ୍ବା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ।
ଶକ୍ତୋ ଽପି ଶାଠ୍ଯାଦ୍ଧାର୍ଦିକ୍ଯୋ ନାକ୍ରୂରୋ ଽଭ୍ଯୁପପଦ୍ଯତ
ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ ଚତୁରତାରୁ ଅକୃରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ ନାହିଁ।
ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ହୃଦଯା ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ସେ ମନରେ ଶତ ଯୋଜନା ଅଧିକ ଦୂରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭୋଜସ୍ଯ ଵଡଵା ଦିଵ୍ଯା ଯଯା କୃଷ୍ଣମଯୋଧଯତ୍
ଭୋଜଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ି ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଥସ୍ଯ ତାଂ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଶତଧନ୍ଵା ସମୁଦ୍ରଵତ୍
ରଥର ବୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ଶତଧନ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପରି ହେଇଗଲେ।
ଖମୁତ୍ପେତୁରଥ ପ୍ରାଣାଃ କୃଷ୍ଣୋ ରାମମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା; କୃଷ୍ଣ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗତ୍ଵା ହରିଷ୍ଯାମି ମଣିରତ୍ନଂ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍
ମୁଁ ପାଇଁ ପଦେଇ ଚାଲି ଯାଇ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିଟିକୁ ଧରିବି।
ମିଥିଲୋପଵନେ ତଂ ଵୈ ଜଘାନ ପରମାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ମିଥିଳା ନିକଟର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ନିଵୃତ୍ତଂ ଚାବ୍ର ଵୀତ୍କୃଷ୍ଣଂ ରତ୍ନଂ ଦେହୀତି ଲାଙ୍ଗଲୀ
ସେ ଫେରିଲାପରେ, ଲାଙ୍ଗଳଧାରୀ କହିଲେ, 'ମୋତେ ମଣିଟି ଦେ।'
ଧିକ୍ଛବ୍ଦପୂର୍ଵମସକୃତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର ନିନ୍ଦା ଶବ୍ଦ ସହିତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କୃତ୍ଯଂ ନ ମେ ଦ୍ଵାରକଯା ନ ତ୍ଵଯା ନ ଚ ଵୃଷ୍ଣିଭିଃ
ମୋର କୌଣସି କାମ ନାହିଁ ଦ୍ୱାରକା ସହ, ନ ତୁମ ସହ, ନ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ସହ।
ସର୍ଵକାମୈରୁପହୃତୈର୍ମୈଥିଲେନୈଵ ପୂଜିତଃ
ମିଥିଳାର ରାଜା ମୋତେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି।
ନାନାରୂପାନ୍କ୍ରତୂନ୍ସର୍ଵା ନାଜହାର ନିରର୍ଗଲାନ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ରୋକ ନଥିଲା।
ସ୍ଯମନ୍ତକକୃତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ କାନ୍ଦିନୀଜୋ ମହାମନାଃ
ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମହାମନା ଥିଲେ।
ବହ୍ଵନ୍ନଦକ୍ଷିଣାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଯିନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ ଓ ଦାନରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ।
ଗଦାଶିକ୍ଷାଂ ତତୋ ଦିଵ୍ଯାଂ ବଲଭଦ୍ରାଦଵାପ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷା ପାଇଲେ।
ଆନୀତୋ ଦ୍ଵାରକାମେଵ କୃଷ୍ଣେନ ଚ ମହାତ୍ମନା
ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣି ଦିଅଯାଇଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ହତ୍ଵା ତୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଂ ସହ ବନ୍ଧୁମତା ବଲୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ପ୍ରବଳ ସେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ବନ୍ଧୁମତଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।