ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ଚ ବିଲଂ କୃଷ୍ଣେ ଵସୁଦେଵାପୁରସ୍ସରାଃ
କୃଷ୍ଣ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ବସୁଦେବଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵସ୍ତୁ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଜାଂବଵନ୍ତଂ ମହାବଲମ୍
କିନ୍ତୁ ବାସୁଦେବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବତଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ଭଗଵତ୍ତେଜସା ଗ୍ରସ୍ତୋ ଜାଂବଵାଂନ୍ପ୍ରସଭଂ ମଣିମ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଜାମ୍ବବତ୍ ଜୋରଦେଇ ମଣି ଦେଇଦେଲେ।
ମଣିଂ ସ୍ଯମନ୍ତକଂ ଚୈଵ ଜଗ୍ରହାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ
ସେ ନିଜ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଲେ।
ଏଵଂ ସ ମଣିମାହୃତ୍ଯ ଵିଶୋଧ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା
ଏଭଳି ମଣି ଆଣି, ନିଜେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କଲେ।
କନ୍ଯାଂ ପୁନର୍ଜାଂବଵତୀମୁଵାହ ମଧୁସୂଦନଃ
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
ଇମାଂ ମିଥ୍ଯାଭିଶପ୍ତିଂ ଯଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯେହ ଵ୍ଯପୋହିତାମ୍
ଏଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗକୁ ଯିଏ ଦୂର କରେ—
ଦଶ ତ୍ଵାସନ୍ସତ୍ରଜିତୋ ଭାର୍ଯାସ୍ତସ୍ଯାଯୁତଂ ସୁତାଃ
ସତ୍ରଜିତଙ୍କ ପ୍ରଦେଶରେ ଦଶଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।
ଵୀରୋ ଵାତପତିଶ୍ଚୈଵ ତପସ୍ଵୀ ଚ ବହୁପ୍ରିଯଃ
ସେ ଏକ ବୀର, ବାୟୁଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ତପସ୍ବୀ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ସୁଷୁଵେ ସା କୁମାରୀସ୍ତୁ ତିସ୍ରୋ ରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ
ସେ ଜିଅ ତିନିଜଣ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତଥା ତପସ୍ଵିନୀ ଚୈଵ ପିତା କୃଷ୍ଣଯ ତାଂ ଦଦୌ
ଏଭଳି, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ କୁ ତାଙ୍କର ବାପା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଆଦତ୍ତ ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ଭୋଜେନ ଶତଧନ୍ଵନା
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୋଜ ଓ ଶତଧନ୍ବା ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ଅକ୍ରୂରୋ ଧନମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ମଣିଂ ଚୈଵ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍
ଅକୃର ଧନ ଆଶା କରି, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମଧ୍ୟ ଖୋଜିଲେ।
ରାତ୍ରୌ ତଂ ମଣିମାଦାଯ ତତୋ ଽକ୍ରୂରାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ରାତିରେ ସେ ମଣିଟି ନେଇ, ପରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ସମଯଂ କାରଯାଞ୍ଚକ୍ରେ ବୋଧ୍ଯୋ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ଚେତ୍ଯୁତ
ସେ ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ, କହିଲେ—'ଏହି କଥା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ।'
ମମ ଵୈ ଦ୍ଵାରକା ସର୍ଵା ଵେଶେ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ ସଂଶଯମ୍
ମୋ ନେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରକା ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେହରେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ରହୁଛି।
ପ୍ରଯଯୌ ରଥମାରୁହ୍ଯ ନଗରଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ସେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବାରଣାବତ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭର୍ତୁର୍ନିଵେଦ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତା ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ରୂଣ୍ଯଵର୍ତ୍ତଯତ୍
ଦୁଃଖିତା ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପାଖରେ ବସି କାନ୍ଦିଲେ।
କଲ୍ଯାର୍ଥେ ଚୈଵ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ନ୍ଯଯୋଜଯତ ସାତ୍ଯକିମ୍
ଭାଇମାନେ ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ସେ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
ପୂର୍ଵଜଂ ହଲିନଂ ଶ୍ରୀମାନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ହଳଧର ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୂର୍ବଜ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସ୍ଯମନ୍ତକୋ ମାର୍ଗଣୀଯସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୁରହଂ ପ୍ରଭୋ
ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଖୋଜିବା ଦରକାର; ଏହାର ମାଲିକ ମୁଁ ଅଛି, ମହାଶୟ।
ସ୍ଯମନ୍ତକଂ ମହାବାହୋ ସାମାନ୍ଯଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ବଳଶାଳୀ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ହେଇଯିବ।
ଶତଧନ୍ଵା ତମକ୍ରୂରମଵୈକ୍ଷତ୍ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ଶତଧନ୍ବା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ।
ଶକ୍ତୋ ଽପି ଶାଠ୍ଯାଦ୍ଧାର୍ଦିକ୍ଯୋ ନାକ୍ରୂରୋ ଽଭ୍ଯୁପପଦ୍ଯତ
ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ ଚତୁରତାରୁ ଅକୃରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ ନାହିଁ।
ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ହୃଦଯା ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ସେ ମନରେ ଶତ ଯୋଜନା ଅଧିକ ଦୂରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭୋଜସ୍ଯ ଵଡଵା ଦିଵ୍ଯା ଯଯା କୃଷ୍ଣମଯୋଧଯତ୍
ଭୋଜଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ି ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଥସ୍ଯ ତାଂ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଶତଧନ୍ଵା ସମୁଦ୍ରଵତ୍
ରଥର ବୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ଶତଧନ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପରି ହେଇଗଲେ।
ଖମୁତ୍ପେତୁରଥ ପ୍ରାଣାଃ କୃଷ୍ଣୋ ରାମମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା; କୃଷ୍ଣ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗତ୍ଵା ହରିଷ୍ଯାମି ମଣିରତ୍ନଂ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍
ମୁଁ ପାଇଁ ପଦେଇ ଚାଲି ଯାଇ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିଟିକୁ ଧରିବି।
ମିଥିଲୋପଵନେ ତଂ ଵୈ ଜଘାନ ପରମାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ମିଥିଳା ନିକଟର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।