ଅମୃଷ୍ଯମାଣୋ ଭଗଵାନ୍ଵନଂ ସ ଵିଚଚାର ହ
ଭଗବାନ୍ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରସେନସ୍ଯ ପଦଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ପୁରଂ ପୌରାପ୍ତକାରିଭିଃ
ପୌରଜନେ ଖବର ମାନି, ପ୍ରସେନଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଅନ୍ଵେଷଯତ୍ପରିଶ୍ରାନ୍ତଃ ସ ଦଦର୍ଶ ମହାମନାଃ
ଖୋଜିବାରେ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ମହାମନା ଲୋକେ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ସିଂହଃ ପ୍ରସେନସ୍ଯ ଶରୀରସ୍ଯାଵିଦୂରତଃ
ତାପରେ, ପ୍ରସେନଙ୍କର ଦେହ ନିକଟରେ ଏକ ସିଂହ ଥିଲା।
ପଦୈରନ୍ଵେଷଯାମାସ ଗୁହାମୃକ୍ଷସ୍ଯ ଯାଦଵଃ
ଯାଦବ ଲୋକେ ଭାଲୁଙ୍କ ଗୁହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରିଲେ।
କ୍ରୀଡଯନ୍ତ୍ଯାଥ ମଣିନା ମାରୋଦୀରିତ୍ଯୁଦୀରିତମ୍
ତାପରେ, ସେ ମଣି ସହିତ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, 'କାନ୍ଦିନାହଁ' ବୋଲି କିଏ ଗୋଟିଏ କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରସେନମଵଧୀତ୍ସିଂହଃ ସିଂହୋ ଜାଂବଵତା ହତଃ
ସିଂହ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲା, ଏବଂ ସେଇ ସିଂହକୁ ଜାମ୍ବବତ୍ ହତ୍ୟା କଲେ।
ଵ୍ଯକ୍ତୀକୃତଶ୍ଚ ଶବ୍ଦଃ ସ ତୂର୍ଣଂ ଚାପି ଯଯୌ ବିଲମ୍
ସେଇ ଶବ୍ଦ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ତୁରନ୍ତ ଗୁହାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚାପି ଭଗଵାନ୍ସ ଋକ୍ଷବିଲମଞ୍ଜସା
ଏବଂ ଭଗବାନ୍ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଭାଲୁଙ୍କ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯୁଯୁଧେ ଵାସୁଦେଵସ୍ତୁ ବିଲେ ଜାଂବଵତା ସହ
ସେଠାରେ, ବାସୁଦେବ ଜାମ୍ବବତ୍ ସହ ଗୁହାଭିତରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ଚ ବିଲଂ କୃଷ୍ଣେ ଵସୁଦେଵାପୁରସ୍ସରାଃ
କୃଷ୍ଣ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ବସୁଦେବଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵସ୍ତୁ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଜାଂବଵନ୍ତଂ ମହାବଲମ୍
କିନ୍ତୁ ବାସୁଦେବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବତଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ଭଗଵତ୍ତେଜସା ଗ୍ରସ୍ତୋ ଜାଂବଵାଂନ୍ପ୍ରସଭଂ ମଣିମ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଜାମ୍ବବତ୍ ଜୋରଦେଇ ମଣି ଦେଇଦେଲେ।
ମଣିଂ ସ୍ଯମନ୍ତକଂ ଚୈଵ ଜଗ୍ରହାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ
ସେ ନିଜ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଲେ।
ଏଵଂ ସ ମଣିମାହୃତ୍ଯ ଵିଶୋଧ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା
ଏଭଳି ମଣି ଆଣି, ନିଜେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କଲେ।
କନ୍ଯାଂ ପୁନର୍ଜାଂବଵତୀମୁଵାହ ମଧୁସୂଦନଃ
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
ଇମାଂ ମିଥ୍ଯାଭିଶପ୍ତିଂ ଯଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯେହ ଵ୍ଯପୋହିତାମ୍
ଏଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗକୁ ଯିଏ ଦୂର କରେ—
ଦଶ ତ୍ଵାସନ୍ସତ୍ରଜିତୋ ଭାର୍ଯାସ୍ତସ୍ଯାଯୁତଂ ସୁତାଃ
ସତ୍ରଜିତଙ୍କ ପ୍ରଦେଶରେ ଦଶଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।
ଵୀରୋ ଵାତପତିଶ୍ଚୈଵ ତପସ୍ଵୀ ଚ ବହୁପ୍ରିଯଃ
ସେ ଏକ ବୀର, ବାୟୁଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ତପସ୍ବୀ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ସୁଷୁଵେ ସା କୁମାରୀସ୍ତୁ ତିସ୍ରୋ ରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ
ସେ ଜିଅ ତିନିଜଣ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତଥା ତପସ୍ଵିନୀ ଚୈଵ ପିତା କୃଷ୍ଣଯ ତାଂ ଦଦୌ
ଏଭଳି, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ କୁ ତାଙ୍କର ବାପା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଆଦତ୍ତ ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ଭୋଜେନ ଶତଧନ୍ଵନା
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୋଜ ଓ ଶତଧନ୍ବା ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ଅକ୍ରୂରୋ ଧନମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ମଣିଂ ଚୈଵ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍
ଅକୃର ଧନ ଆଶା କରି, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମଧ୍ୟ ଖୋଜିଲେ।
ରାତ୍ରୌ ତଂ ମଣିମାଦାଯ ତତୋ ଽକ୍ରୂରାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ରାତିରେ ସେ ମଣିଟି ନେଇ, ପରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ସମଯଂ କାରଯାଞ୍ଚକ୍ରେ ବୋଧ୍ଯୋ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ଚେତ୍ଯୁତ
ସେ ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ, କହିଲେ—'ଏହି କଥା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ।'
ମମ ଵୈ ଦ୍ଵାରକା ସର୍ଵା ଵେଶେ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ ସଂଶଯମ୍
ମୋ ନେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରକା ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେହରେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ରହୁଛି।
ପ୍ରଯଯୌ ରଥମାରୁହ୍ଯ ନଗରଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ସେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବାରଣାବତ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭର୍ତୁର୍ନିଵେଦ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତା ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ରୂଣ୍ଯଵର୍ତ୍ତଯତ୍
ଦୁଃଖିତା ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପାଖରେ ବସି କାନ୍ଦିଲେ।
କଲ୍ଯାର୍ଥେ ଚୈଵ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ନ୍ଯଯୋଜଯତ ସାତ୍ଯକିମ୍
ଭାଇମାନେ ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ସେ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
ପୂର୍ଵଜଂ ହଲିନଂ ଶ୍ରୀମାନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ହଳଧର ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୂର୍ବଜ ଏହି କଥା କହିଲେ।