ସଂଯୋଜ୍ଯା ତ୍ମାନମେଵଂ ସ ପର୍ଣାଶଜଲମସ୍ପୃଶତ୍
ଏଭଳି ନିଜକୁ ଏକତ୍ର କରି, ସେ ପର୍ଣ୍ଣାଶା ନଦୀର ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
କଲ୍ଯାଣତ୍ଵାନ୍ନରପତେସ୍ତସ୍ଯ ସା ନିମ୍ନଗୋତ୍ତମା
ରାଜାଙ୍କର ଉତ୍ତମତା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନଦୀ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା।
ନାଭିଗଚ୍ଛାମି ତାଂ ନାରୀଂ ଯସ୍ଯାମେଵଂଵିଧଃ ସୁତଃ
ଏପରି ପୁଅ ଥିବା ଜନାଣୀଙ୍କୁ ମୁଁ କେବେ ନିକଟ ଯିବିନା।
ତସ୍ମାଦସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ଚାହଂ ଭଵାମ୍ଯଦ୍ଯ ସହଵ୍ରତା
ସେଥିପାଇଁ, ଆଜି ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କର ସହଯାତ୍ରୀ ହେବି।
ଅଥ ଭୂତ୍ଵା କୁମାରୀ ତୁ ସା ଚିନ୍ତାପରମେଵ ଚ
ତାପରେ, ସେ କୁମାରୀ ହେଇ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ତସ୍ଯାମାଧତ୍ତ ଗର୍ଭେ ସ ତେଜସ୍ଵିନମୁଦା ରଧୀଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଉତ୍ତମ ପୁଅକୁ ରଖିଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତଂ ବଭ୍ରୁଂ ଦେଵାଵୃଧତ୍ତଦା
ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା ପୁଅ ବଭ୍ରୁ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏକି ଦେବାବୃଧ ଦ୍ୱାରା ପାଳିତ ହେଲେ।
ଗୁଣାନ୍ଦେଵାଵୃଧସ୍ଯାପି କୀର୍ତଯନ୍ତୋ ମହାତ୍ମନଃ
ସେମାନେ ଦେବାବୃଧଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗୁଣଗୁଡିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ବଭ୍ରୁଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଦେଵୈର୍ଦେଵାଵୃଥଃ ସମଃ
ବଭ୍ରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ସମାନ; ଦେବାବୃଧ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଥିଲେ।
ଯେମୃତତ୍ଵମନୁପ୍ରାପ୍ତା ବବ୍ରୋର୍ଦେଵାଵୃଧାଦପି
ଯେମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବଭ୍ରୁ ଓ ଦେବାବୃଧ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲେ।
କୀର୍ତ୍ତିମାଂଶ୍ଚ ମହାଭୋଜଃ ସାତ୍ତ୍ଵତାନାଂ ମହାରଥଃ
କୀର୍ତ୍ତିମାନ ଓ ମହାଭୋଜ, ସାତ୍ତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ରଥୀ।
ଗାନ୍ଧାରୀ ଚୈଵ ମାଦ୍ରୀ ଚ ଧୃଷ୍ଟୈର୍ଭାର୍ଯେ ବଭୂଵତୁଃ
ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ, ଧୃଷ୍ଟିଙ୍କର ଦୁଇ ଜଣ ଜନାଣୀ ହେଲେ।
ସାଦ୍ରୀ ଯୁଧାଜିତଂ ପୁତ୍ରଂ ତତୋ ମୀଢ୍ଵାଂସମେଵ ଚ
ସାଦ୍ରୀ ଯୁଧାଜିତ ନାମକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାପରେ ମିଢ୍ଵାଂସକୁ ମଧ୍ୟ।
ଅନମିତ୍ରସୁତୋ ନିଘ୍ନୋ ନିଘ୍ନସ୍ଯ ଦ୍ଵୌ ବଭୂଵତୁଃ
ଅନମିତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ ନିଘ୍ନ ଥିଲେ, ନିଘ୍ନଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ସତ୍ରାଜିତଃ ସୂର୍ଯଃ ସଖା ପ୍ରାଣସମୋ ଽଭଵତ୍
ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଣେ ଜୀବନ ସମାନ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ହେଲେ।
ତୋଯଂ କୂଲାତ୍ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁମୁପସ୍ଥାତୁଂ ଯଯୌରଵିମ୍
ସେ ନଦୀ କୂଳରୁ ପାଣି ଆଣିବାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ସୁସ୍ପଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତିର୍ଭଗଵାଂସ୍ତେଜୋମଣ୍ଡଲଵାନ୍ଵିଭୁଃ
ଭଗବାନ୍ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକୃତିରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ଯଥୈଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵାମହଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ପତେ
ହେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଯେପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖେ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଦେଖୁଛି।
କୋ ଵିଶେଷୋ ଵିଵସ୍ଵଂସ୍ତେ ସଖ୍ଯେନୋପଗତସ୍ଯ ଵୈ
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଆସିଲେ ପରେ କ'ଣ ଭିନ୍ନତା ରହିଗଲା?
ସ୍ଵକଣ୍ଠାଦଵମୁଚ୍ଯାଥ ବବନ୍ଧ ନୃପତେସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ନିଜ ଗଳାରୁ ଖୋଲି, ସେଥିରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ପ୍ରୀତିମାନଥ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ କୃତଵାନ୍କଥାମ୍
ସେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ କଥା ହେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚାଗ୍ନିସଵର୍ଣଂ ତ୍ଵାଂ ଯେନ ଲୋକଃ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ସେ କହିଲେ: 'ଏହି ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଚମକୁଥିବା ମଣି ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି।'
ସ୍ଯମଂ ତକଂ ନାମମଣିଂ ଦତ୍ତଵାଂସ୍ତସ୍ଯ ଭାସ୍କରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ 'ସ୍ୟାମନ୍ତକ' ନାମକ ମଣି ଦେଇଥିଲେ।
ଵିସ୍ମାପଯିତ୍ଵାଥ ତତଃ ପୁରୀମନ୍ତଃପୁରଂ ଯଯୌ
ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଫେଲାଇ, ସେ ରାଜଧାନୀର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଦୌ ଭ୍ରାତ୍ରେ ନରପତିଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ସତ୍ରାଜିଦୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା ସତ୍ରାଜିତ ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ତମ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
କାମଵର୍ଷୀ ଚ ପର୍ଜନ୍ଯୋ ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିଭଯଂ ତଥା
ବର୍ଷାଦେବ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ରୋଗର ଭୟ କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ।
ଗୋଵିନ୍ଦୋ ନ ଚ ତଂ ଲେଭେ ଶକ୍ତୋ ଽପି ନ ଜହାର ଚ
ଗୋବିନ୍ଦ ସେଥିରେ ସକ୍ଷମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ନାହିଁ।
ସ୍ଯମନ୍ତକକୃତେ ସିଂହାଦ୍ଵଧଂ ପ୍ରାପ ସୁଦାରୁଣମ୍
ସ୍ୟାମନ୍ତକ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦାରୁଣ ସିଂହର ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ।
ଆଦାଯ ଚ ମଣିଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଵବିଲଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ଦିବ୍ୟ ମଣି ନେଇ ସେ ନିଜ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ମଣିଂ ଗୃଧ୍ନୋସ୍ତୁ ମନ୍ଵାନାସ୍ତମେଵ ଵିଶଶଙ୍କିରେ
ମଣି ଗୃଧ୍ରଙ୍କ ନିକଟରେ ଅଛି ଭାବି, ସେଉଁଠି ସନ୍ଦେହ କରାଗଲା।