କୃତାନି ଵିଧିନା ରାଜ୍ଞା ଶ୍ରୂଯତେ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ନ୍ୟାୟରେ ହେବା ଶୁଣିଯାଏ।
ସର୍ଵେ କାଞ୍ଚନଵେଦୀକାଃ ସର୍ଵେ ଯୂପୈଶ୍ଚ କାଞ୍ଚନୈଃ
ସମସ୍ତ ବେଦୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଯୂପ ମଧ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଥିଲା।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯମେଵୋପଶୋଭିତାଃ
ସେଗୁଡିକୁ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସଦା ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ।
ଚରିତଂ ତସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେର୍ମହିମାନଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ସେ ରାଜାର୍ଷିଙ୍କର ଆଚରଣ ଓ ମହିମା ଦେଖିବା ପରେ।
ଯଜ୍ଞୈର୍ଦାନୈସ୍ତପୋଭିଶ୍ଚ ଵିକ୍ରମେଣ ଶ୍ରୁତେନ ଚ
ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରତାପ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ।
ରଥୀ ରାଜା ସାନୁଚରୋ ଯୋଗାଚ୍ଚୈଵାନୁଦୃଶ୍ଯତେ
ରଥରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଭାଵେଣ ମହାରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ରକ୍ଷିତଃ
ମହାରାଜଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ପ୍ରଜାମାନେ ଧର୍ମରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲେ।
ସ ସର୍ଵରତ୍ନଭାକ୍ସ ମ୍ରାଟ୍ ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ବଭୂଵ ହ
ସେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଉପଭୋଗ କରିଥିବା ଚକ୍ରବର୍ତୀ ହେଲେ।
ସ ଏଵ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଯୋଗିତ୍ଵାଦର୍ଜୁନୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ନିଜେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ବୃଷ୍ଟିଦାତା ଅର୍ଜୁନ ହେଲେ।
ଭାତି ରଶ୍ମିସହସ୍ରେଣ ଶାରଦେନୈଵ ଭାସ୍କରଃ
ଶରତ୍କାଳରେ ଭାସ୍କର ହଜାରଟି କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
କର୍କୋଟକସଭାଂ ଜିତ୍ଵା ପୁରୀଂ ତତ୍ର ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
କର୍କୋଟକଙ୍କ ସଭାକୁ ଜିତି, ସେଠାରେ ନିଜ ପୁରୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ ।
କ୍ରୀଡନ୍ନେଵ ସୁଖୋଦ୍ଵିଗ୍ନଃ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲଂ ଚକାର ହ
ସେ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, ସୁଖରେ ବି ଅସ୍ତିର ହୋଇ, ବର୍ଷା ଋତୁ ଆଣିଲେ ।
ଊର୍ମିମୁକ୍ତାର୍ତ୍ତସନ୍ନାଦା ଶଙ୍କିତାଭ୍ଯେତି ନର୍ମଦା
ତରଙ୍ଗର ଗର୍ଜନରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନର୍ମଦା ନିକଟକୁ ଆସିଲା ।
ଚକାରୋଦ୍ଵୃତ୍ତଵେଲଂ ତମକାଲେ ମାରୁତୋଦ୍ଧତମ୍
ସେ ମାରୁତରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ଏହି ସମୟରେ ନିଜ ତଟକୁ ଉଚ୍ଚ କରିଦେଲା ।
ଭଵନ୍ତି ଲୀନା ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟାଃ ପାତାଲସ୍ଥା ମହାସୁରାଃ
ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ଲୁଚିଗଲେ ଏବଂ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହେଇପଡ଼ିଲେ ।
ପତିତାଵିଦ୍ଧଫେନୌଘମାଵର୍ତ୍ତକ୍ଷିପ୍ତଦୁସ୍ସହମ୍
ଫେନର ଗୁଛାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଆବର୍ତ୍ତରେ ବେଗରେ ଉଠି, ସେ ଅସହ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।
ଦେଵାସୁରପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ କ୍ଷୀରୋଦମିଵ ସାଗରମ୍
ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ତାକୁ କ୍ଷୀରସାଗର ପରି ଦେଖାଯାଇଥିଲା ।
ସହସା ଵିଦ୍ରୁତା ଭୀତା ଭୀମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃପୋତ୍ତମମ୍
ଅଚାନକ, ଭୀମ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭୟରେ ସେମାନେ ପଳାଇଗଲେ ।
ସାଯାହ୍ନେ କଦଲୀଖଞ୍ଚ ନିଵାତେସ୍ତମିତା ଇଵ
ସାଂଜ ହେଲାବେଳେ, କଦଳୀ ଗଛମାନେ ପବନରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ପରି ସେମାନେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଇଗଲେ ।
ଲଙ୍କେଶଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ତୁ ସବଲଂ ରାଵଣଂ ବଲାତ୍
ତାପରେ, ଲଙ୍କାର ରାବଣଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ମୋହିତ କଲେ ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ପୁଲସ୍ତ୍ଯସ୍ତମର୍ଜୁନଂ ଚ ପ୍ରସାଧଯତ୍
ତାପରେ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଗିଁ ଯାଇ, ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କଲେ ।
ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରସ୍ଯ ବଭୂଵ ଜ୍ଯାତଲସ୍ଵନଃ
ତାଙ୍କ ହଜାରଟି ଭୁଜାରୁ ଧନୁର ତାରର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା ।
ଅହୋ ମୃଧେ ମହାଵୀର୍ଯୋ ଭାର୍ଗଵସ୍ତସ୍ଯ ଯୋ ଽଚ୍ଛିନତ୍
ହାଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାର୍ଗବ, ଯିଏ ସେଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ ।
ତୃଷିତେନ କଦାଚିତ୍ସ ଭିକ୍ଷିତଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୁନା
ଏକଥର, ତିଆରେ ତଳି, ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ ।
ପୁରାଣି ଘୋଷାନ୍ଗ୍ରାମାଂଶ୍ଚ ପତ୍ତନାନି ଚ ସର୍ଵଶଃ
ପୁରାତନ ଗ୍ରାମ, ଗୋଷ୍ଠ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସହରଗୁଡିକ—
ସ ତସ୍ଯ ପୁରୁଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରତାପେନ ମହାଯଶାଃ
ସେ, ଏହି ପୁରୁଷେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ, ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କଲେ ।
ସ ଶୂନ୍ଯମାଶ୍ରମଂ ସର୍ଵଂ ଵରୁଣସ୍ଯାତ୍ମଜସ୍ଯ ଵୈ
ସେ ଭାରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖିଲେ ।
ଯଂ ଲେଭେ ଵରୁଣଃ ପୁତ୍ରଂ ପୁରା ଭାସ୍ଵନ୍ତମୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁପରି, ଭାରୁଣ ଏକ ସମୟରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ପାଇଥିଲେ ।
ତତ୍ରାପଵସ୍ତଦା କ୍ରୋଧାଦର୍ଜୁନଂ ଶପ୍ତଵାନ୍ଵିଭୁଃ
ସେଠାରେ, ସେଇ ସମୟରେ, ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତେ ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ କୃତମନ୍ଯୋ ହନିଷ୍ଯତି
ଏହିପରି, ତୁମ ପାଇଁ ଏକ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ କରାଯାଇଛି; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତୁମକୁ ମାରିଦେବେ।