ପୂରୁଣା ତୁ କୃତଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାନିତଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ
କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋର କଥା ମାନିଲେ ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ।
ସର୍ଵେ କାମା ମମ କୃତାଃ ପୂରୁଣା ପୁଣ୍ଯକାରିଣା
ପୁଣ୍ୟ କାମ କରୁଥିବା ପୁରୁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେଲେ ।
ପୁତ୍ରୋ ଯସ୍ତ୍ଵାନୁଵର୍ତ୍ତେତ ସ ରାଜା ତୁ ମହାମତେ
ଯେଉଁ ପୁଅ ବାପାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେଇ ପୁଅ ରାଜା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ଯଃ ପୁତ୍ରୋ ଗୁଣସଂପନ୍ନୋ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ହିତଃ ସଦା
ଯେଉଁ ପୁଅ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଦା ମାତା ବାପାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରେ—
ଅର୍ହେ ଽସ୍ଯ ପୂରୂ ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଯଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ତଵ
ହେ ପୁରୁମାନେ, ଯିଏ ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରିୟ କାମ କରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ପୌରଜାନ ପଦୈସ୍ତୁଷ୍ଟୈରିତ୍ଯୁକ୍ତେ ନାହୁଷସ୍ତଦା
ପୌର ଲୋକମାନେ ଏହି କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତେବେ ନାହୁଷ କହିଲେ ।
ଦିଶି ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ତୁ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ସେ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ପ୍ରତୀଚ୍ଯାମୁତ୍ତରସ୍ଯାଂ ଚ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ଚାନୁଂ ଚ ତାଵୁଭୌ
ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁ, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ଵ୍ଯଭଜତ୍ପଞ୍ଚଧା ରାଜା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନାହୁଷସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ନାହୁଷ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ ।
ଯଥାପ୍ରଦେଶଂ ଧର୍ମଜ୍ଞୈର୍ଧର୍ମେଣ ପ୍ରତିପାନ୍ଯତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ ।
ପୁତ୍ରସଂକ୍ରାମିତଶ୍ରୀସ୍ତୁ ପ୍ରୀତିମା ନଭଵନ୍ନୃପଃ
ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରୀ ଦେଇ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ।
ପ୍ରୀତିମାନଭଵଦ୍ରାଜା ଭାରମାଵେଶ୍ଯ ବନ୍ଧୁଷୁ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାୟିତ୍ୱ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଦେଇ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ ।
ଯାଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯାହରେତ୍କାମାତ୍କୂର୍ମୌଂଽଗାନୀଵ ସର୍ଵଶଃ
ଯେଉଁପରି ଏକ କୁମିର ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟାଣି ନେଇଥାଏ, ସେପରି ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ ।
ହଵିଷା କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମେଵ ଭୂଯ ଏଵାଭିଵର୍ଦ୍ଧତେ
ଯେପରି ହବି ଦେବାରେ କଳା ପଥ ପୁଣି ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି ସେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଉନ୍ନତି ପାଏ ।
ନାଲମେକସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମିତି ପଶ୍ଯନ୍ନ ମୁହ୍ଯତି
ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦେଖି, ସେ କେବେ ମୁହଁ ହରାଏ ନାହିଁ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ଯଦା ନେଚ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
ଯେତେବେଳେ କେହି ଚାହେଁ ନାହିଁ, ଘୃଣା କରେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯୈଷା ପ୍ରାଣାନ୍ତିକୋ ରୋଗସ୍ତାଂ ତୃଷ୍ଣାଂ ତ୍ଯଜତଃ ସୁଖମ୍
ଏହି ତୃଷ୍ଣା ହେଉଛି ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ରୋଗ; ଏହାକୁ ଛାଡିଲେ ସୁଖ ମିଳେ।
ଜୀଵିତାଶା ଧନାଶା ଚ ଜୀର୍ଯତୋ ଽପି ନ ଜୀର୍ଯତି
ଜୀବନ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଆଶା ଦେହ ଝରିଯାଏ ମଧ୍ୟ ଝରେ ନାହିଁ।
କୃଷ୍ଣାକ୍ଷଯସୁଖସ୍ଯୈତତ୍କଲାଂ ନର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ସୁଖର ସୋଳ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଏହା ପରି ହୁଏ ନାହିଁ।
ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ଚ ମହାଯଶାଃ
ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗରେ ତପସ୍ୟା କରି, ସେଠାରେ ଏକ ମହାନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଵଂଶାସ୍ତୁ ପଞ୍ଚୈତେ ପୁଣ୍ଯା ଦେଵର୍ଷିସତ୍କୃତାଃ
ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚଟି ବଂଶ ପବିତ୍ର ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ।
ଧନ୍ଯଃ ପ୍ରଜାଵା ନାଯୁଷ୍ମାନ୍କୀର୍ତ୍ତିମାଂଶ୍ଚ ଭଵେନ୍ନରଃ
ଯେ ଲୋକ ଧନ୍ୟ, ସନ୍ତାନବାନ୍, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।
ଯଯାତେଶ୍ଚାରିତଂ ସର୍ଵଂ ପଠଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଯୟାତିଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପଢ଼ିବା ଓ ଶୁଣିବାରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ, ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ମହାପୁରାଣେ ଵାଯୁପ୍ରୋକ୍ତେ ମଧ୍ଯମଭାଗେ ତୃତୀଯ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦେ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତ ପାଦରେ, ବାୟୁଙ୍କ କଥାନୁସାରେ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵିସ୍ତରେଣାନୁପୂର୍ଵ୍ଯା ଚ ଗଦତୋ ମେ ନିବୋଧତ
ଏବେ ମୁଁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଏକ ପରେ ଏକ କଥା କହୁଛି, ଆପଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସହସ୍ରଜିଦଥ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କ୍ରୋଷ୍ଟୁର୍ନୀଲୋଞ୍ଜିକୋ ଲଘୁଃ
ସହସ୍ରଜିତ, ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରୋଷ୍ଟୁ, ନୀଳଞ୍ଜିକ ଓ ଲଘୁ।
ଶତଜିତ୍ତନଯାଃ ଖ୍ଯାତସ୍ତ୍ରଯଃ ପରମଧାର୍ମିକାଃ
ଶତଜିତଙ୍କ ତିନିଜଣ ପୁଅ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧାର୍ମିକ।
ହୈହଯସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ଧର୍ମନେତ୍ର ଇତି ଶ୍ରୁତଃ
ହୈହୟଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଧର୍ମନେତ୍ର ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ।
ସଂଜ୍ଞେଯସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ମହିଷ୍ମାନ୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସଞ୍ଜ୍ଞେୟଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ମହିଷ୍ମାନ୍ ନାମକ ରାଜା।