ପୂରୋ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯୌଵନମ୍
“ପୂରୁ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ତୁମକୁ ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମ ନିଜ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ନେଇ ନିଅ।”
ପ୍ରତିପେଦେ ଜରାଂ ରାଜା ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା ଯୟାତି ପୁନର୍ବାର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ।
ଅଭିଷେକ୍ତୁକାମଂ ଚ ନୃପଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ କନୀଯସମ୍
ସେ ନିଜ ସବୁଠୁ କମ୍ ପୁତ୍ର ପୂରୁଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
କଥଂ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ନପ୍ତାରଂ ଦେଵଯାନ୍ଯାଃ ସୁତଂ ପ୍ରଭୋ
“ପ୍ରଭୁ, ଶୁକ୍ରଙ୍କର ନତି ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କର ପୁତ୍ର କିପରି ହେବେ?
ଯଦୁର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତଵ ସୁତୋ ଜାତସ୍ତମନୁଦତୁର୍ଵସୁଃ
ତୁମର ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଯଦୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁର୍ବସୁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ।
ସୁତଃ ସଂବୋଧଯାମସ୍ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମଂ ସମନୁପାଲଯ
“ପୁତ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଜଣାଉଛୁ: ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କର।”
ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଵଚଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ, ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ମାତାପିତ୍ରୋର୍ଵଚନକୃଦ୍ଵୀରଃ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ମାତା ବାପାଙ୍କ କଥା ମାନି କାମ କରୁଥିବା ପୁଅକୁ ସମସ୍ତେ ବୀର ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ।
ପ୍ରତିକୂଲଃ ପିତୁର୍ଯଶ୍ଚ ନ ସ ପୁତ୍ରଃ ସତାଂମତଃ
ଯେଉଁ ପୁଅ ବାପାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରେ, ସେ ପୁଅକୁ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ପୁଅ ଭାବେ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଯଦୁନାହମଵଜ୍ଞାତସ୍ତଥା ତୁର୍ଵସୁନାପି ଚ
ମୁଁ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲି ।
ପୂରୁଣା ତୁ କୃତଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାନିତଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ
କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋର କଥା ମାନିଲେ ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ।
ସର୍ଵେ କାମା ମମ କୃତାଃ ପୂରୁଣା ପୁଣ୍ଯକାରିଣା
ପୁଣ୍ୟ କାମ କରୁଥିବା ପୁରୁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେଲେ ।
ପୁତ୍ରୋ ଯସ୍ତ୍ଵାନୁଵର୍ତ୍ତେତ ସ ରାଜା ତୁ ମହାମତେ
ଯେଉଁ ପୁଅ ବାପାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେଇ ପୁଅ ରାଜା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ଯଃ ପୁତ୍ରୋ ଗୁଣସଂପନ୍ନୋ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ହିତଃ ସଦା
ଯେଉଁ ପୁଅ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଦା ମାତା ବାପାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରେ—
ଅର୍ହେ ଽସ୍ଯ ପୂରୂ ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଯଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ତଵ
ହେ ପୁରୁମାନେ, ଯିଏ ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରିୟ କାମ କରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ପୌରଜାନ ପଦୈସ୍ତୁଷ୍ଟୈରିତ୍ଯୁକ୍ତେ ନାହୁଷସ୍ତଦା
ପୌର ଲୋକମାନେ ଏହି କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତେବେ ନାହୁଷ କହିଲେ ।
ଦିଶି ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ତୁ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ସେ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ପ୍ରତୀଚ୍ଯାମୁତ୍ତରସ୍ଯାଂ ଚ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ଚାନୁଂ ଚ ତାଵୁଭୌ
ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁ, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ଵ୍ଯଭଜତ୍ପଞ୍ଚଧା ରାଜା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନାହୁଷସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ନାହୁଷ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ ।
ଯଥାପ୍ରଦେଶଂ ଧର୍ମଜ୍ଞୈର୍ଧର୍ମେଣ ପ୍ରତିପାନ୍ଯତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ ।
ପୁତ୍ରସଂକ୍ରାମିତଶ୍ରୀସ୍ତୁ ପ୍ରୀତିମା ନଭଵନ୍ନୃପଃ
ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରୀ ଦେଇ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ।
ପ୍ରୀତିମାନଭଵଦ୍ରାଜା ଭାରମାଵେଶ୍ଯ ବନ୍ଧୁଷୁ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାୟିତ୍ୱ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଦେଇ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ ।
ଯାଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯାହରେତ୍କାମାତ୍କୂର୍ମୌଂଽଗାନୀଵ ସର୍ଵଶଃ
ଯେଉଁପରି ଏକ କୁମିର ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟାଣି ନେଇଥାଏ, ସେପରି ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ ।
ହଵିଷା କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମେଵ ଭୂଯ ଏଵାଭିଵର୍ଦ୍ଧତେ
ଯେପରି ହବି ଦେବାରେ କଳା ପଥ ପୁଣି ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି ସେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଉନ୍ନତି ପାଏ ।
ନାଲମେକସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମିତି ପଶ୍ଯନ୍ନ ମୁହ୍ଯତି
ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦେଖି, ସେ କେବେ ମୁହଁ ହରାଏ ନାହିଁ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ଯଦା ନେଚ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
ଯେତେବେଳେ କେହି ଚାହେଁ ନାହିଁ, ଘୃଣା କରେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯୈଷା ପ୍ରାଣାନ୍ତିକୋ ରୋଗସ୍ତାଂ ତୃଷ୍ଣାଂ ତ୍ଯଜତଃ ସୁଖମ୍
ଏହି ତୃଷ୍ଣା ହେଉଛି ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ରୋଗ; ଏହାକୁ ଛାଡିଲେ ସୁଖ ମିଳେ।
ଜୀଵିତାଶା ଧନାଶା ଚ ଜୀର୍ଯତୋ ଽପି ନ ଜୀର୍ଯତି
ଜୀବନ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଆଶା ଦେହ ଝରିଯାଏ ମଧ୍ୟ ଝରେ ନାହିଁ।
କୃଷ୍ଣାକ୍ଷଯସୁଖସ୍ଯୈତତ୍କଲାଂ ନର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ସୁଖର ସୋଳ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଏହା ପରି ହୁଏ ନାହିଁ।