ଯଥାକାମଂ ଯଥୋତ୍ସାହଂ ଯଥାକାଲଂ ଯଥାସୁଖମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା, ଉତ୍ସାହ, ସମୟ ଓ ସୁଖ ଅନୁଯାୟୀ,
ଦେଵାନତର୍ପଯଦ୍ଯଜ୍ଞୈଃ ପିତୄଞ୍ଶ୍ରାଦ୍ଧୈସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ।
ଅତିଥୀନନ୍ନପାନୈଶ୍ଚ ଵୈଶ୍ଯଂଶ୍ଚ ପରିପାଲନୈଃ
ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ।
ଧର୍ମେଣ ଚ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଯଥାଵଦନୁରଞ୍ଜଯତ୍
ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।
ସ ରାଜା ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଯୁଵା ଵିଷଯଗୋଚରଃ
ସେ ରାଜା, ସିଂହ ପଦ ଚାଳି, ଯୁବା ଓ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସକ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ସ ମାର୍ଗମାଣଃ କାମାନାମତଦ୍ଦୋଷନିଦର୍ଶନାତ୍
ସେ ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କର ଦୋଷ ଦେଖିଲେ।
ଅପଶ୍ଯତ୍ସ ଯଦା ତାନ୍ଵୈ ଵର୍ଦ୍ଧମାନାନ୍ନୃପସ୍ତଦା
ରାଜା ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକ ବଢିବାରେ ଲାଗିଛି।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସ ତୁ ତାନ୍କାମାଂସ୍ତୃପ୍ତଃ ଖିନ୍ନଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଃ
ସେ ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ରାଜା ଏକାଧିକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ।
ପରିସଂଖ୍ଯାଯ କାଲେ ଚ କଲାଃ କାଷ୍ଠାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସେ ସମୟର ଭାଗ—କଳା ଓ କାଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ଗଣନା କରିଲେ।
ଯଥା ସୁଖଂ ଯଥୋତ୍ସାହଂ ଯଥାକାଲମରିନ୍ଦମ
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା, ଉତ୍ସାହ ଓ ଯଥାସମୟରେ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି,
ପୂରୋ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯୌଵନମ୍
“ପୂରୁ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ତୁମକୁ ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମ ନିଜ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ନେଇ ନିଅ।”
ପ୍ରତିପେଦେ ଜରାଂ ରାଜା ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା ଯୟାତି ପୁନର୍ବାର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ।
ଅଭିଷେକ୍ତୁକାମଂ ଚ ନୃପଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ କନୀଯସମ୍
ସେ ନିଜ ସବୁଠୁ କମ୍ ପୁତ୍ର ପୂରୁଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
କଥଂ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ନପ୍ତାରଂ ଦେଵଯାନ୍ଯାଃ ସୁତଂ ପ୍ରଭୋ
“ପ୍ରଭୁ, ଶୁକ୍ରଙ୍କର ନତି ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କର ପୁତ୍ର କିପରି ହେବେ?
ଯଦୁର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତଵ ସୁତୋ ଜାତସ୍ତମନୁଦତୁର୍ଵସୁଃ
ତୁମର ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଯଦୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁର୍ବସୁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ।
ସୁତଃ ସଂବୋଧଯାମସ୍ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମଂ ସମନୁପାଲଯ
“ପୁତ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଜଣାଉଛୁ: ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କର।”
ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଵଚଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ, ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ମାତାପିତ୍ରୋର୍ଵଚନକୃଦ୍ଵୀରଃ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ମାତା ବାପାଙ୍କ କଥା ମାନି କାମ କରୁଥିବା ପୁଅକୁ ସମସ୍ତେ ବୀର ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ।
ପ୍ରତିକୂଲଃ ପିତୁର୍ଯଶ୍ଚ ନ ସ ପୁତ୍ରଃ ସତାଂମତଃ
ଯେଉଁ ପୁଅ ବାପାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରେ, ସେ ପୁଅକୁ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ପୁଅ ଭାବେ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଯଦୁନାହମଵଜ୍ଞାତସ୍ତଥା ତୁର୍ଵସୁନାପି ଚ
ମୁଁ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲି ।
ପୂରୁଣା ତୁ କୃତଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାନିତଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ
କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋର କଥା ମାନିଲେ ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ।
ସର୍ଵେ କାମା ମମ କୃତାଃ ପୂରୁଣା ପୁଣ୍ଯକାରିଣା
ପୁଣ୍ୟ କାମ କରୁଥିବା ପୁରୁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେଲେ ।
ପୁତ୍ରୋ ଯସ୍ତ୍ଵାନୁଵର୍ତ୍ତେତ ସ ରାଜା ତୁ ମହାମତେ
ଯେଉଁ ପୁଅ ବାପାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେଇ ପୁଅ ରାଜା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ଯଃ ପୁତ୍ରୋ ଗୁଣସଂପନ୍ନୋ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ହିତଃ ସଦା
ଯେଉଁ ପୁଅ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଦା ମାତା ବାପାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରେ—
ଅର୍ହେ ଽସ୍ଯ ପୂରୂ ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଯଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ତଵ
ହେ ପୁରୁମାନେ, ଯିଏ ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରିୟ କାମ କରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ପୌରଜାନ ପଦୈସ୍ତୁଷ୍ଟୈରିତ୍ଯୁକ୍ତେ ନାହୁଷସ୍ତଦା
ପୌର ଲୋକମାନେ ଏହି କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତେବେ ନାହୁଷ କହିଲେ ।
ଦିଶି ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ତୁ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ସେ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ପ୍ରତୀଚ୍ଯାମୁତ୍ତରସ୍ଯାଂ ଚ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ଚାନୁଂ ଚ ତାଵୁଭୌ
ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁ, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ଵ୍ଯଭଜତ୍ପଞ୍ଚଧା ରାଜା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନାହୁଷସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ନାହୁଷ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ ।
ଯଥାପ୍ରଦେଶଂ ଧର୍ମଜ୍ଞୈର୍ଧର୍ମେଣ ପ୍ରତିପାନ୍ଯତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ ।